Ze droomde over de werkelijkheid.

Ze droomde over deze mooie jongen. Ze vroeg zich af wanneer een jongen geen jongen meer is. Wanneer een jongen een man is geworden. Ze giechelde, ze dacht aan het geslachtsdeel van jongens en van mannen. Bah, ze kreeg vieze beelden in haar hoofd en ze ging gauw aan iets anders denken. Zal hij al een man zijn, vroeg zij zich af. Ze dacht aan haar stukje volwassen worden toen zij 11 jaar oud was. Slenterend door een shoppingmall in Engeland, kreeg zij ineens last van haar buik. Zoekend naar een wc, deed ze haar behoefte, maar de aanvullende behoefte op wie ze zat te wachten bleef uit. Ze merkte het toen ze haar broek weer aan deed en zich omdraaide om de wc door te spoelen. Shit, ik ben voor het eerst ongesteld geworden, dacht ze toen. Die dag kocht zij voor het eerst maandverband en die dag voelde zij zich meer volwassen dan alle andere dagen. Een half jaar later kocht zij haar eerste BH en zo volgden allerlei acties op haar veranderende lichaam. Maar hoe zal dat nu zijn bij mannen, zij worden niet ongesteld en kunnen dus ook niet weten wanneer zij hun puberteitsfase in gaan. En kleine jongetjes hebben een kleine piemel, maar mannen hebben een penis. Wanneer krijgt die dan een groeispurt? En waarom blijft die groeispurt bij sommige jongens uit?

Ondertussen droomde zij niet meer, ze vroeg zich alleen maar heel veel dingen af. Wanneer was hij een man geworden, is hij eigenlijk al een man? Ben ik al een vrouw, of ben ik nog een meisje? Ze vroeg zich af of ze wel een vrouw wilde zijn, met al die verplichtingen en al die dingen die ze dan niet meer mocht doen. Of eigenlijk mocht zij die dingen nog wel doen, alleen werd het niet geaccepteerd door de mensen om haar heen. Misschien was zij al pre-volwassen. 

En ze droomde weer weg. Want soms was het toch wel fijner om dat meisje te zijn in plaats van die pre-volwassene. Dan kon ze dromen over van alles en iedereen, zonder dat deze rare vragen naar boven kwamen.

Het eenzame leven.

Het meisje staarde uit het raam en dacht na. Waarom zijn er zo veel mensen die hun afspraak niet na kunnen komen? Waarom maken mensen eigenlijk nog afspraken? Het meisje werd wekelijks afgewezen voor een afspraak, en ze werd er elke keer nog bozer van dan de keer daarvoor. Hardop zei het meisje: 'Als ik een afspraak maak kom ik die toch ook netjes na!' en ze keek weer naar buiten. 

De volgende dag was het zomers weer, ze zou vandaag met iemand naar het strand gaan. Ze had zich er helemaal op verheugd, want ze ging eigenlijk niet zo vaak naar het strand. Dat is eigenlijk heel erg raar, dan woon je zo dicht aan het strand en dan ga je er bijna nooit heen. Ze ging er alleen heen met perfect gezelschap voor het strand, geweldige mensen. Met andere mensen wilden ze er niet heen, het strand was haar thuishaven, het strand was van haar. Alleen van haar en van niemand anders. Hij smste af. 

Tranen biggelden ondertussen over haar wangen. Waarom is de wereld zo, waarom is de wereld zo onterecht gemeen. Het was een retorische vraag die zij zichzelf elke keer weer opnieuw stelde, het antwoord op die vraag wist het meisje maar al te goed. Waarom zijn de mensen niet zo direct als ik? Waarom zeggen mensen gewoon niet wat er op hun hart ligt...., waarom is ja, nee en nee, ja? Ja hoort ja te zijn en nee hoort nee te zijn!

Ze werd meegevraagd naar een feestje. 'Meisje, ga je ook mee naar het feestje vanavond?' 'Nee, ik heb er niet zo'n behoefte aan. Misschien een andere keer weer.' Vanavond ga ik schilderen dacht het meisje, vanavond ga ik lekker met iets lekkers om te eten schilderen en in mijn eigen wereld leven. Vanavond, leef ik het 'eenzame' leven.