Ze hield de spiegel voor haar gezicht. 'Ik ben gelukkig, echt waar, IK-BEN-GELUKKIG.' Ze bleef dit maar zeggen, elke keer weer als zij voor de spiegel stond. En elke keer dacht ik bij mezelf, als je gelukkig bent, waarom sta je dan voor deze spiegel. Meisje, weet je dan niet wat die spiegel met je doet? Ik dacht na, dit meisje had een normale spiegel nodig, en geen spiegel die ze ook bij kermissen hadden, die je een vertekend beeld van jezelf geven. Zij heeft een gewone spiegel nodig, waarmee ze zichzelf kan zien.
'Maya, weet je dat zelfkennis heel erg belangrijk is?''Oh, maar dat weet ik. Ik ben gelukkig.''Dat vroeg ik niet, of je gelukkig bent. Maar goed om te horen, dat je gelukkig bent Maya!'
Ik keek om mij heen, iets zei mij dat je niet in de verdediging schiet als je echt gelukkig bent. Als je echt gelukkig bent, maakt het je dan uit wat anderen van je vinden? Maakt het je dan uit wat er allemaal om je heen gebeurt? Ja. Natuurlijk maakt het een mens uit wat anderen van hem/haar vinden. Ik denk, dat daar maar weinig uitzonderingen voor zijn te vinden. Zelfs ik vraag me wel eens af wat anderen van mij vinden. En dan kom ik heus tot de conclusie dat sommige mensen mij niet leuk vinden, omdat.... Ja, waarom? Ik denk, omdat ik leef op deze manier, 'hoe ik dat wil'. En mijn manier van leven is heel erg tegenstrijdig aan wat mensen als 'ideaalbeeld' beschouwen. Mijn ideaalbeeld is onafhankelijkheid, nog steeds. En dat ik me nu het rambam aan het werken ben, tsja... Later zal het worden beloond. Nu vinden mensen mij knettergek, maar later, als ik mijn diploma heb, als ik kan doen en laten wat ik wil, mét enige verplichtingen, dan.... Begint mijn leven.
