Verhalen (af)

47 Street.

Matt werd wakker op de bank maar wist totaal niet hoe hij daar was beland. Dat vond hij ook eigenlijk niet zo belangrijk. Hij klikte de TV aan: …’Een man heeft zichzelf van het leven beroofd. Hij is van het dak gesprongen van…’ ‘Rare mensen hier in New York’. Hij klikte de TV weer uit en liep naar de badkamer. Douchen kon niet meer, want toen hij op zijn horloge had gekeken zag hij hoe laat het al was, dus pakte hij maar een washand en wat zeep om zijn gezicht te wassen. Toen hij bezig was scheerschuim over zijn gezicht te verdelen, zag hij een rode streep in zijn nek zitten, om vervolgens te ontdekken dat zijn ketting weg was… Hij schrok heel erg, zijn ketting was hem dierbaar. Kijkend in de wasbak, zoekend op de grond en in de woonkamer. Alles haalde hij overhoop. Het was een teringzooi geworden. In de verte hoorde Matt de deurbel. ‘Ja ik kom zo!’ Hij wilde nog verder zoeken. ‘Tringggg…’ ‘Oké oké ik kom al.’ Liep mopperend naar de deur. ‘Wie zal dit nou zijn om 6 uur ’s morgens?’. Drie sloten moest hij losmaken, keek door het kijkgaatje en zag dat het de politie was. Hij opende de deur en de politie begon meteen te praten. Over zijn vriend Sid, die zelfmoord gepleegd zou hebben vannacht. ‘Dat kan niet!! Hij had een goed leven, had nooit wat te klagen en klaagde ook nooit. Waarom zou hij zelfmoord plegen? Jullie hebben je vergist, dit kan gewoon niet!’

Ze haalden een foto tevoorschijn en lieten de foto aan Matt zien.

‘Meneer, dit is Sid. Of niet soms?’

Matt deinsde achteruit, en werd lijkbleek. ‘Maar…Maar…’ meer kon Matt niet uitbrengen.

Uiteindelijk was Matt iets bijgekomen, hij zat daar maar op de bank met een kop koffie.

‘Meneer, wij moeten weer verder, maar als u misschien iets weet of herinnerd, weet u ons te vinden’

‘Mja’ mompelde Matt met moeite.

En de politie liepen de woning uit.

Ik moet maar naar mijn werk gaan dacht Matt, het is nu al half 7, die stomme eikel van een baas zal wel weer gaan zeiken. ‘De gevoelloze klootzak!’

Hij was op zijn werk. En ook moest hij nog eens overwerken. Zijn hele dag ging slecht, niks lukte, hij was sacherijnig en schelde iedereen uit. Maar toen het laat in de avond was en iedereen al thuis met zijn gezin zat, hoorde hij wat op zijn kantoor. Hij zocht naar iemand, of iets. Wat wist hij niet precies, maar er was wat. Maar hij kon helemaal niks vinden.

Matt ging maar naar huis. Onderweg bedacht hij dat hij de sleutels van Sid zijn huis had, en dat hij maar eens moest gaan kijken waarom Sid dan zelfmoord gepleegd zou moeten hebben.

‘Straks vind ik wat, en wat dan?’, dacht Matt.

Matt liep door naar de metro, nam de metro naar 47 street waar Sid woonde. Toen hij het huis binnenkwam zag het er op het eerste gezicht niet ongewoon uit. Alle spullen stonden er nog, alles was nog geordend. Alles was gewoon nog precies zoals Sid het had achtergelaten, dacht hij. Hij keek een beetje rond, nu meer specifiek. En zag een sigaret in de astbak liggen. ‘Hm, Sid rookte niet.’ Matt pakte de astbak op, om naar het merk van de sigaret te kijken. Maar hij kon het niet goed zien. Op de aanrecht lag het pakje sigaretten, waar de peuk moest zijn uitgekomen. Het was zijn merk sigaretten, en uit het pakje waren maar twee sigaretten gehaald.

‘Raar…’

Verder vond hij niet echt veel boeiends en bruikbaars in Sid’s woning. Alleen een briefje met de tekst ‘You!’ maar wat het betekende, dat wist hij niet. Hij vond het maar een rare tekst, en dacht er verder niet meer over na. Hij liep naar de lift, want hij wilde weer naar huis gaan. Maar iets hield hem tegen. Daardoor drukte hij niet op de knop ‘B’ maar op de knop voor de bovenste verdieping, het dak. Matt wilde onbewust het dak op om te kijken of hij daar nog wat kon vinden. Maar toen hij naar iets zocht, vond hij alleen een half opgerookte sigaret. En nu zag hij maar al te duidelijk dat het datzelfde merk was als op het pakje stond wat in Sid’s huis lag, ‘zijn merk’. Na deze ontdekking liep Matt naar beneden om te kijken wat er over was gebleven van de plek waar Sid terecht was gekomen.

Het was helemaal opgeruimd, alsof er niks was gebeurt. Geen enkel spatje bloed, niet eens een kaarsje of een bloemetje. Het leven in New York was gewoon weer verder gegaan. Het maakte niemand uit of Sid er nog was of niet. ‘Respectloze honden!’ riep Matt over straat. Iedereen keek hem vreemd aan. Hij keek een beetje verschrikt met een rood hoofd naar de grond. En daar zag hij wat glinsteren. Iets verderop. Hij liep er heen om te kijken wat het was. Het leek een ketting, en pakte het op. Het was zíjn ketting! De ketting die hij kwijt was… ‘Wat betekend dit?’ raasde er door Matt’s hoofd. ‘Was er iemand in mijn kamer? Kon dat?’ Hij keek om zich heen, geheel verward. ‘Ik moet hier weg, ik moet weg van hier’. Hij begon te rennen. En rende alsmaar harder. Hij keek om zich heen. Werd hij gevolgd? Voetstappen, om zich heen. Mensen om zich heen. Zijn ademhaling stokte, maar hij rende door. ‘Aaah’ en Matt viel op de grond.

Hij werd wakker met een bonzende kop. Op zijn bank, thuis, werd hij wakker. ‘Maar! Hier… Hoe…!?’ Hij keek om zich heen. Niemand te bekennen. ‘De deur!’ alle sloten waren zoals altijd netjes op slot. Hij werd bang, en ging op de bank zitten om na te denken.

Hij viel weg… En werd gelijk weer wakker, of zal het langer zijn geweest dan even? Liep naar zijn kamer en ijsbeerde daar een tijdje, tot hij een briefje zag liggen. Verschrikt liep hij naar het briefje op zijn bed. ‘Waarom…!?’

‘Hoe kan dit, ben ik gek aan het worden?’ Matt werd bang. En pakte zo gauw mogelijk zijn koffer in. Hij wilde weg. Weg van hier.

Rennend met zijn koffer kwam hij bij een hotel aan. Deed de deuren open, en vroeg hijgend of er nog een kamer vrij was. ‘Meneer, u heeft mazzel, nog één over vandaag’

‘Oké mooi. Kan ik daar overnachten?’

‘Maar natuurlijk meneer. Hoe heet u?’

‘Matt, Matt Hide’

‘Oké meneer Hide, hier is uw sleutel en een fijn verblijf toegewenst’

Matt ging vlug in zijn kamer zitten. Het was al avond, hij was moe. En viel in een lange diepe slaap.

Wanneer hij wakker werd had hij in zijn hand een briefje. ‘Huh?’ hij las het.

‘Je komt niet weg van de waarheid’

‘What the…’

Grijpend naar zijn sigaretten probeerde hij er één uit het pakje te halen. Zijn hele handen trilden. ‘Ik moet roken, ik moet roken.’ Uiteindelijk had hij er dan één te pakken en stak die aan.

‘Het word me allemaal te veel’, dacht Matt. ‘Dit moet stoppen.’

Hij besloot de hele dag wakker te blijven om zo de persoon die hem ‘stalkte’ te kunnen overmeesteren.

Later die dag, bijna tegen de nacht aan, hoorde hij iets vallen. Iets wat kapot viel, een glas of iets in die richting. Voorzichtig liep hij erheen, maar zag niemand. Alleen het gebroken glas lag op de grond. En ineens uit het niets hoort hij een stem. Zijn naam word gefluisterd, ‘Màààtt.’ Keek gauw om zich heen, niemand.

‘Wie is daar!?’

‘Je weet wel wie dit is, dat weet je dondersgoed.’

‘Laat jezelf zien!’

Toen hij omkeek schrok hij zich rot. Hij zag iemand in de spiegel. Hij zag zichzelf, maar dan anders. Zijn spiegelbeeld, was weg. Matt’s ogen werden groot, zijn stem begon te trillen. ‘Wat ben je?’’

‘Hahaha, ik ben jou Matt. Jij bent mij. Wij zijn samen Matt. En samen hebben wij jouw lieve vriendje vermoord. Leuk was dat hè, hem te zien vallen. Die gil, meesterlijk, om nooit te vergeten. Alleen jammer van je ketting, die die klootzak mee trok. Nu is het weer tijd om afscheid te nemen Mattje’

Matt liep tegen zijn wil in naar de lift. Hij proberen zich nog aan de deurpost vast te klampen, maar ‘het’ was te sterk. De liftdeur opende. ‘Wat ga je doen?’

‘Jij gaat naar boven’

Hij drukte op het knopje van de bovenste verdieping. Hij ging naar het dak van het hotel. ‘Komt dit je niet héél bekend voor Mattje?’ En weer lachte ‘het’.

Toen pas flitste alles voorbij. Matt die Sid sloeg, en maar door bleef slaan. Toen hij hem naar de lift sleepte en Sid kreunend in de lift lag. Hoe hij hem naar het randje van het dak had gesleept en ‘m daar nog de worden had gezegd, ‘live’s a bitch’. Hoe hij hem duwde, en hoe Sid zijn ketting vastgreep. Hoe hij had staan kijken hoe Sid naar beneden viel en zo hard gilde…

Hij barste in tranen uit, maar het was te laat. Hij viel en viel en hij viel……………

De stalker. (CKV opdracht; schrijf een verhaal over een fictieve foto.)

En toen stond je daar, midden in een zaal op een kroonluchter. Hoe het allemaal begon, laten we daar maar eens naar gaan kijken.

Het begon allemaal op de beruchte dag, ik kwam de liefde van mijn dromen tegen. Ze heette ‘Denise Sintgrad’. Zo wat een spetter was ze. Hoe ze liep, een verschijning zoals ik nog nooit gezien had, een engel die op aarde was, zo mooi was ze. Ik keek naar haar vanaf mijn tafeltje, totdat ze omkeek. Ze zag me naar haar kijken en gaf tot mijn verbazing een knipoog. Ik dacht ‘hé wat een aparte vrouw is ze’. Maar lang om te denken kreeg ik niet, ze kwam naar me toegelopen met haar super loopje, en begon met me te praten. Heel gezellig, drankje erbij, en uiteindelijk gingen we naar huis. Ik liep nog een stuk met Denise mee, en vroeg haar of ze zin had mee te gaan naar een kerstgala van mijn werk. Ze zat erg te twijfelen, omdat we elkaar nog maar net kenden, maar toch uiteindelijk zei ze ‘ja’. We gaven elkaar onze nummers en zeiden gedag. Ik liep naar huis.

Ik had het gevoel dat ik gevolgd werd, keek achterom, maar er was niets. Ik liep weer verder, maar het gevoel bleef. Ik ging een stuk rennen, maar hoorde nu ook iemand anders rennen. Wat was dat nou!? Werd ik nou gevolgd of niet? Ik hield een taxi aan en ging zo met de taxi naar huis. Deed mijn deur op slot en ook nog eens op de clip. Ik dacht er verder maar niet meer over na, en ging slapen.

De volgende dag werd ik vroeg gebeld, het was een raar telefoontje. ‘1500 Uur bij café de Koning’. Er werd opgehangen, en ik zat met de vraag waar dit telefoontje mee te maken kon hebben. Wie kon dit zijn, had ik een stalker?

Het was al 2uur ’s middags, ik zat te twijfelen, wel of niet naar dat café gaan…Ik koos om niet te gaan. Het was half 3, en ik zat weer te twijfelen, zal ik dan toch maar heen gaan? Nee, ik ga niet!

Het was 3uur, 5 over 3, 10 over 3. De telefoon ging, ‘Waar blijf je eikel!?’ zei de stalker. Ik antwoordde dat ik niet zou komen, voor ik wist wie hij was. ‘Ik ben de ex van Denise, je blijft met je poten van haar af!’ er werd opgehangen.

Ik was verbaasd en bang tegelijk. Hoe kan je de vrouw van je wildste dromen nou zomaar voor iemand laten gaan? Hoe moet je dat doen? De volgende dag zou hij met haar naar het gala gaan, moest ik dat dan ook afzeggen soms? Nee, ik ga gewoon met haar heen, dacht ik. Ik ging haar bellen, of ze nog mee wou.

‘Hoi Denise, ga je nog mee morgen?’

‘Hoi Rob, natuurlijk ga ik mee, lijkt me echt hartstikke leuk. Ik heb me erop verheugd.’

‘Oké gelukkig maar, dan zie ik je morgen. Zal ik je 20.00 uur komen halen?’

‘Is goed. Tot morgen dan!’

‘Tot morgen!’

Ik hing op, en wist dat ik gewoon met haar naar het kerstgala zou gaan. Raar telefoontje of niet.

Het was zo ver, kwart voor 8 was het. Ik liep naar mijn auto en stapte in. Er werd op mijn portier geklopt en ik zag tot mijn schrik iemand met een mes staan. Ik gilde. Maar tegelijk deed ik zo snel mogelijk mijn portier op slot. Ik reed gauw weg, naar Denise toe.

Voordat ik aanbelde keek ik nog gauw om me heen. Nee ik zag niemand met een mes lopen, dus belde ik aan.

‘Hoi Rob, zullen we gaan?’

‘Heej Denise’ ik gaf haar een corsage. ‘Ja laten we gaan.’

‘Dankje, het is prachtig!’ Ze drukte een zoen op mijn wang.

We liepen hand in hand naar de auto. Ik deed het portier voor haar open en liep naar mijn eigen portier. We reden naar het Hilton, want daar was het gala.

De rode loper was uitgerold, en we liepen hand in hand over de rode loper. Ze keek me met stralende ogen aan. Wat we nog niet wisten was dat we gevolgd werden door, voor mij nog ‘de stalker’. We liepen naar binnen. Maar nog bij de trappen hoorden we iemand roepen. Denise verbleekte en zei naar adem happend, daar… daar… staat Robin, mijn ex. Hij is uit de gevangenis!

Hij keek naar Denise en mij. Maar hij kwam niet op Denise afgerend, maar op mij. Ik maakte me uit de voeten door naar boven te rennen. Hij rende me achterna, ik rende over de ‘galerij’ maar ik zag te laat dat dat dood liep. Ik zag geen mogelijkheid om weg te komen, wat moest ik doen. De man met het mes kwam steeds dichterbij…

Ik zag een kroonluchter. ‘Zal ik daarop springen?’ dacht ik. Ik moet, anders word ik neergestoken. Maar wat nou als ik ’t niet red? Dan ben ik alsnog dood. Ik koos toch om te springen naar de kroonluchter. 1…2…3… Ik sprong, net op tijd. En ik haalde het net. Maar nu hing ik hier.

De politie zag ik al aankomen rennen, die pakte de man op. En daar hing ik dan, boven een zaal vol met mensen. Het plafond krakend boven mijn hoofd. Zo was dat dus allemaal gekomen. En hoe het afliep? Ik leef nog, Denise en ik zijn nu bij elkaar, al 8 maanden. Robin, de stalker, die zit weer achter slot en grendel.

Heksenketel.

Er was eens een vrouw die zich bekeerde in het heksengeloof. Spreuken kon ze als de beste uit haar hoofd en toverdrankjes waren voor haar geen probleem. Maar op een dag kwam ze een tovenaar tegen, Roedja was zijn naam, en hij stal al haar spreuken. Ze was boos, zó boos had nog niemand in het bos haar gezien. O wat ging deze dame tekeer! Tot ze opeens een goede ingeving had, want ze wist dat de tovenaar een vrouw had. Van dat feit kon ze best wel misbruik maken, dacht ze. Ze trof haar voorbereidingen, drankjes en spreuken… Maar het wilde maar niet lukken, alles ging fout. Het leek wel of ze werd tegengehouden, of ze werd gedwarsboomd! Ze sprak een spreuk over zichzelf uit, zodat ze in een magisch veld stond en niemand bij haar kon komen, zowel geestelijk al lichamelijk. Probeerde het nog een keer, en dit keer lukte het haar wel. 

Alle voorbereidingen waren klaar, maar nog één punt, haar vermomming… Wat moest ze aan!? Ze dacht, en dacht en dacht… ‘ Ik weet het! Ik ga als wijnverkoopster. Dan laat ik ‘Melinda’ van de zogenaamde wijn proeven, wat dus eigenlijk het toverdrankje is, en dan veranderd ze lekker in iets wat Roedja niet leuk vind, zei Jules.’ Daar ging ze dan, op pad naar het huis van de gemene tovenaar.

‘Bonk, bonk, bonk!’
‘Wie is daar, vroeg Melinda’

‘Ik ben Jules en ik verkoop wijn, ik wil u graag mijn wijn laten proeven…’
Melinda deed open en liet de heks Jules binnen. Ze schonk een glas wijn in voor haar klant. Melinda dronk gretig van het toverdrankje, tot ze misselijk werd. ‘Ik voel me niet zo lekker.’ Was het enige wat ze nog kon uitbrengen

Jules begon gemeen te lachen ‘Gnagnagna! Jouw man heeft mijn spreuken gestolen, dus steel ik zijn grote liefde’. Melinda viel heel hard op de grond, waardoor ze bewusteloos raakte. Langzaamaan veranderde haar benen in vinnen, haar oren werden veel puntiger, haar lippen…Afschuwelijk!

Toen Roedja thuis kwam zag hij zijn vrouw liggen, als zeemeermin! ‘Melinda! Riep Roedja’ ‘Wat heb je gedaan?! Dit kan niet, dit is onmogelijk, ik had je mijn beschermdrankje gegeven…Dit is niet mogelijk!’

‘Het is de heks Jules die dit heeft gedaan. Omdat jij haar spreuken hebt gestolen wou ze wraak nemen. Ze heeft me verteld dat alleen zij deze spreuk kan omkeren, en als je zou proberen om het ongedaan te maken zou het nog wel eens slechte gevolgen kunnen hebben,’ zei Melinda tegen haar man.

Dat geloofde Roedja niet en begon al gauw aan het brouwen van dranken, en met het maken van spreuken. Hij testte ze gelijk uit, en op een gegeven moment veranderde ze in een… Vieze groene slijmerige kikker. Daar hupte ze dan, als het meest walgelijke beest in de toverwereld.

Roedja kon alleen nog maar huilen. ‘Wat heb ik gedaan! Alleen voor een paar van die stomme spreuken ben ik mijn geliefde kwijt. Ik ga naar Jules toe en geef haar die troep terug… Dit is me die troep niet waard. En dan natuurlijk is het nog maar de vraag of ze Melinda wil terug toveren. Nee, wat heb ik gedaan. Ik ben een egoïst!’

Huilend pakte hij alle spullen bij elkaar om naar Jules te brengen. De drankjes, spreuken, stafjes, álles.. Melinda legde hij op een kussentje, en hij zorgde dat ze niet zou vallen toen hij naar Jules liep.

‘Kwaaaaak’

Hij belde voorzichtig aan bij Jules, en hoopte dat ze hem wilde helpen.

‘Jaaaaaa?’

‘Jules, Roedja hier. Het spijt me enorm! Ik kom je spullen terug brengen.’

‘Daar is het nu te laat voor. Jij hebt niet geluisterd naar je vrouw.’

‘Maar Jules! Ik heb hier al je spullen! Die krijg je allemaal terug. Het enige wat ik van je vraag is m’n vrouw terug te geven.’

‘Oké geef hier!’

En Roedja gaf Jules alle spullen, en gaf ook het kussentje met Melinda erop.

‘Verdwijn! Je ziet straks wel wat ik er van gebakken heb gnagna’

Roedja keek angstig naar Jules en hoopte maar het beste.

Jules pakte alle potjes en keteltjes uit de kasten en begon in haar spreuken te zoeken naar de spreuk die ze nodig had. Daar kwam ze dan, met de drie spreuken die ze nodig had. ‘Deze vrouw, is een kikker, maak haar goed en gelikter.’

Kikker Melinda begon een beetje vreemd te zien, en er klonkt een doffe plof. Rook steeg omhoog, en het zag er naar uit dat de spreuk Melinda had gedood.

Tot de grond een beetje begon te beven. De kikker begon te groeien en te groeien, en uiteindelijk zat Melinda weer op de grond met haar zeemeerminnen uitstraling.

‘Wat was dat vreselijk! Wat is Roedja toch een eigenwijze man! Maar nu ben ik nog steeds een zeemeermin, is dit niet goed te maken nog? Alsjeblieft Jules!?’

‘Ik doe wat ik kan’

Weer ging Jules verder. Ditmaal maakte zij een toverdrankje, eigenlijk een soort omkeer drankje, om zo Melinda weer helemaal normaal te krijgen. Het drankje deed van ‘Poef’ en ‘Bam’ en uiteindelijk zag het er vies groen bruinig uit.

‘Zo je drankje is klaar’

‘Het ziet er wel een beetje vies uit… Is het wel écht goed!?’

‘Nog twijfels ook! Het is nu of nooit. Anders heb je pech.’

‘Oké ik probeer het wel’

Ze dronk met een dichtgeknepen neus het potje tot aan de laatste druppel leeg. Ze werd weer niet helemaal lekker, en viel op de grond.

‘Zo, ik hoop dat ik nu van deze onzin af ben. Ik heb immers mijn spreuken weer allemaal terug.’

Melinda begon bij te trekken. Haar meerminnenstaart werd weer schubloos, haar oren krompen tot normaal formaat. Haar blik werd weer normaal. Melinda, die net nog een meermin was, was nu gewoon weer de mooie vrouw die ze altijd was geweest.

Langzaamaan werd ze wakker. ‘Waar, waar ben ik?’ vroeg ze verward aan Jules.

Jules vertelde in het kort wat er allemaal was gebeurt, en vertelde ook dat Roedja niet geluisterd had naar Melinda toen ze had gezegd dat hij niks moest proberen. Melinda werd hier zó boos om. Zó boos, dat ze boos naar Roedja ging. Ze wilde hem nooit meer zien.

Roedja werd nu weer verdrietig want nu had ie helemaal niks meer. Geen spreuken, geen Melinda. Hij zag eindelijk in dat hij eigenwijs was, en dat eigenwijsheid meestal niet goed eindigt.

Dus lieve kindjes, denk erom. Niks stelen van anderen hoor, anders eindig je net zo als Roedja. En dat willen jullie vast niet, toch!?

(voor dit verhaal heb ik ook zelf een paar tekeningen gemaakt.)

Het zielige kikkertje.

Het was een mooie dag, niemand die wat te zeuren had. Nou ja; toch nog wel éé iemand. Het was een heel klein kikkertje, zo een schattig diertje! Het diertje mag helemaal niet in de zon. Helemaal nooit, nou ja, zijn leven onder water en in de schaduw ging door. Tot op een dag. Het kikkertje, genaamd Jeroen, schrok zich rot. Ineens zat er een hele grote heks boven hem! De heks vroeg met een kraak stem: ‘Gnegnegne, klein kikkertje waarom zit je hier zo alleen? Moet je niet bij je rot vriendjes lekker spelen?’ Het kikkertje scheet in zijn broek van angst en zei met een bibberstem: ‘Nnnoouuu meevvvrouuw tocchh, iikkk magg niieettt iinnn dee zonnn komen.’ De heks Ilse moest lachen: ‘Gragragra...’ ‘Zal ik eens wat leuks voor jou doen?’, zei ze met een gemene lacherige stem.  ‘Nou, mevrouw,’ stamelde Jeroen. 'Noem me Ilse!’ ‘Nou, Ilse, ik eh zou heel graag eh, eens in de zon willen spelen.’ De heks pakte haar bezemsteel en richtte het 'ding' op Jeroen. En wat gebeurde er!? Jeroen werd een jongetje, een heel knap en lief jongetje. Hij ging naar z'n kikkervriendjes om met ze te spelen, maar wat was dat!?  Iedereen rende weg. Nu voelde Jeroen zich weer ongelukkig en ging huilend op een steen zitten.

 ‘Zielig jongentje?’ hoorde hij zacht achter de bosjes vandaan komen. Een heel zachte meisjes stem fluisterde naar hem. ‘Kan jij helemaal met niemand spelen? Ben je helemaal alleen?’ Waarop Jeroen antwoordde: ‘Nou weet je, ik was eerst een kikker en ik kon met nieeeeeemand spelen want ik kon niet tegen de zon. Toen er net een heks kwam, die wel wat voor mij wilde doen. Zij veranderde mij in een jongentje. Nu rennen alle kikkervriendjes van mij vandaan.’ Het meisje, Doortje heette ze, zei tegen Jeroen: ‘Ik ben er nu toch!’ Toen ineens veranderde het gezicht van het zielige jongentje. ‘Ja inderdaad, jij bent er nu! Zullen wij samen spelen?’ Doortje zei met een grote lach op haar gezicht: ‘Natuurlijk lieve jongen, maar dan wil ik wel weten hoe je heet.’ ‘Ik ben Jeroen en wie ben jij?’ ‘Ik ben Doortje.’

En weet je? Nu zijn ze de beste vriendjes van elkaar. En wat er met Jeroen is gebeurd? Hij mocht bij Doortje komen wonen..

Nummer vijf.

Ze keek op de lijst die ze ooit had opgesteld. Jongens met wie zij ooit had gezoend, met wie zij seks heeft gehad en welk cijfer zij die persoon gaf. Een nare gewoonte wist ze, maar ze kon het niet laten om deze lijst bij te houden.

Isabelle ging deze avond stappen met haar vriendinnen. Ze zou nummer tien aan haar lijst toe kunnen voegen, dacht ze. Toch voelde zij dat dit niet juist was om te doen. Nummer vijf was namelijk degene die haar had onttrokken van haar liefde voor mannen. Mannen waren voor haar nu speeltjes, afleiding om nummer vijf te vergeten. Vier mannen waren na hem gekomen, vier mannen met elk hun eigen verhaal. De verhalen koesterde zij, om zich een uitweg te kunnen banen. Mensen vonden haar simpelweg een slet. Iemand die niet aan anderen dacht, haar eigen pleziertjes boven die van anderen achtte.

Nummer één te veel.

Ze leerde hem kennen toen zij eenentwintig jaar oud was. Ze was eigenlijk nog verliefd op nummer vijf, maar ze wist dat zij verder moest. Ze ging stappen met haar vriendinnen. Met zijn vieren gingen ze naar een strandtent, om leuke surfdudes te kunnen spotten. Zoals verwacht gebeurde dit. Daar liep hij, het makke schaap. Isabelle zou deze jongen verleiden, zijn ego strelen, even blijven hangen en hem vervolgens keihard de afgrond in duwen. Zo ging het spel had iemand haar verteld, dus zij gaf zich volledig over aan dit spel, met succes. De seks was erbarmelijk, maar hij was sexy en dat was wat telde om nummer vijf jaloers te maken.

Nadat ze met ‘nummer één te veel’ was opgebroken, sprak zij met nummer vijf. Het leek hem totaal niks te doen. Hij die haar hart had gestolen, leek deze nu keer op keer te breken. Zij wilde zo graag dat het hem wel wat deed, dus haar spel was nog niet voorbij.

Nummer twee te veel.

Op school liep ze rond als iemand die het allemaal wel voor elkaar had. Ze was de vrolijkheid zelve, althans voor anderen.  Blij als ze was voor anderen, zo triest voelde zij zich van binnen. Ze keek dromerig voor zich uit toen zij tegen een jongen, nummer twee te veel, opbotste. Hij keek haar recht in de ogen en keek dwars door haar heen. Althans, zo voelde dit voor Isabelle. Vluchtig bood zij haar excuses aan en maakte aanstalten om door te lopen. Een stevige hand om haar pols die haar een stukje naar achteren trok. ‘’Wat is je naam’’, vroeg nummer twee. ‘’Eh, Isabelle.’’ ‘’Isabelle, als je eens iemand nodig hebt om te praten, dan mag je nog wel een keer tegen me aan lopen. Je kunt me op Facebook vinden onder Jonas, uit Haarlem. Er zijn niet veel Jonassen hier, dus je zult me zo vinden.’’ ‘’Dank je wel, maar waar komt dit vandaan?’’ ‘’Dat weet jij maar al te goed.’’ Ik keek hem aan en hij liet mijn pols los. Snel draaide ik mij om en liep bij hem vandaan. Dezelfde avond zocht ik hem op en drie dagen later spraken we af. We bespraken van alles, ik sprak voornamelijk over nummer vijf. Hij bleek een heel slecht persoon te zijn en dus verbrak ik ons contact.

Ik sprak met nummer vijf. Hij was oprecht geïnteresseerd in het probleem, hij wilde graag helpen. Eerlijk wat Jonas had gedaan vond hij het niet, ik denk dat dit het keerpunt was voor hem. We spraken en spraken, tot hij een vriendinnetje kreeg. Ik sprak nummer vijf bijna niet meer, zijn vriendinnetje bleek nogal jaloers ingesteld te zijn. Mijn gebroken hart was terug. Ik zou, zelfs op mijn tweeëntwintigste, weer terugvallen in het spel der vernietiging.

Nummer drie te veel.

Mijn vriendinnen sleurde ik mee in mijn verdriet om nummer vijf. Elke vrijdag avond aten we bij één van ons thuis een grote bak ijs leeg. Zaterdags gingen we uit en zondags zaten we op een terras om bij te komen van het stappen. Net toen we die zondag aanstalten maakten om naar huis te gaan, om 16.00 uur, kwam er een heel knappe ober langs. Ik keek mijn vriendinnen aan en zij gebaarden dat ik er heen moest gaan. Dat was wat ik deed. Ik vroeg ‘nummer drie te veel’ de rekening en bleef even hangen. Onder het opmaken van de rekening sprak hij tegen me over het mooie weer, wat hij die dag allemaal had gedaan en over zijn kat ‘Mies’. Glimlachend om de naam van de kat pakte ik de rekening van hem aan en liep naar mijn vriendinnen. Ik bracht hem het geld en liep door naar de kapstok. Hij liep achter mij aan en gaf mij mijn jas aan. Nadat hij dit had gedaan zeiden we gedag en gingen ik en mijn vriendinnen naar huis. Mijn vriendinnen begonnen te lachen toen ik weer bij hen was. ‘’Heb je niet gemerkt dat hij wat in je jaszak stopte!?’’ Ik keek verbaasd van de een naar de ander en voelde in mijn jaszak. Niks. Ik voelde in mijn andere jaszak en ik keek tegelijkertijd om me heen. Lachend vouwde ik het papiertje open waarop stond geschreven:

Je lijkt me een gezellige meid, volgende week weer? Zelfde tijd, zelfde plaats.

Die week erop gingen we weer naar dat café, net als de weken die volgden. Ik leerde Mark kennen en hij leerde mij kennen. Op het moment dat we op een echte date gingen was alles perfect. Ik bleef die nacht bij hem ‘slapen’. Mark snurkte, ik staarde naar het plafond. Mark draaide zich naar mij toe, ik draaide me van hem af. Om 08.00 uur ’s morgens, toen hij nog sliep, kleedde ik mij aan. Ik schreef een briefje:

Bedankt voor de gezellige tijd, ik kan hier niet mee door gaan. Het ga je goed, liefs Isabelle.

Aangedaan fietste ik naar huis. Ik zou nooit meer een stap zetten in het café waar Mark werkte had ik mezelf en vooral Mark –in gedachten– beloofd. Fietsend naar huis zag ik meer stelletjes in de vroege morgen dan ik ook had kunnen bedenken te kunnen zien om 08.30 uur.

Nummer vier te veel.

‘Nummer vier te veel’ vond Isabelle niet eens de moeite waard om tegen iemand anders te vertellen dan haar dagboek. Zij schreef over hem als de holbewoner, de man uit het jaar kruik en als de menseneter. Hij verslond mensen met huid en haar, letterlijk en figuurlijk. Isabelle wilde hem nooit meer zien, maar was ergens ook blij dat ze deze jongen tegen was gekomen. Nu pas besefte ze echt wat ze had gedaan bij één, twee en drie te veel. Ze stond met beide benen op de grond, zoals het hoorde. Ze zou nu weer door kunnen gaan met haar leven, nummer vijf proberen te vergeten.

Ze ging stappen met haar vriendinnen. Nummer tien schreef zij niet bij, ze zou genieten van alles wat het leven te bieden had. Niet meer alleen maar bezig zijn met mannen en jongens. Isabella zou gewoon gaan dansen en lachen als zij zou gaan stappen en zij zou zich volledig richten op haarzelf en haar vriendinnen.

Ondertussen was ze een werkzame vrouw van drieëntwintig jaar geworden. Ze woonde niet langer bij haar ouders en ze kon doen en laten wat ze wilde. Sites ontwerpen was nu haar beroep. Alles ging voorspoedig. Van haar collega’s bleef ze af en ze had door haar collega’s zelfs een kring met mannelijke vrienden opgebouwd. Het waren prachtmensen om bij te zijn.

Nummer vijf.

Het was vrijdagmiddag en Isabelle bleef hangen samen met een deel van haar collega’s. Henry, die haar beste vriend was geworden, deed heel erg geheimzinnig. Isabelle speelde het spel mee en bleef maar doorjammeren dat hij moest vertellen wat er aan de hand was. Haar collega’s hadden de grootste schik, zij was ondertussen aangeschoten genoeg om ook mee te kunnen lachen. De intercom van de deur gaf aan dat er iemand voor de deur stond. Henry liep naar de intercom en verplichte de persoon aan de andere kant van de intercom –na enkele andere zinnen die ze niet had kunnen horen–  naar verdieping drie te komen. Ze had nog steeds niets door, ze had haar collega’s immers niet geacht zoiets achter haar rug om te organiseren.

Daar stond hij, nummer vijf. Een nieuwe nummer vijf. Knapper, opener en grappiger dan de oude nummer vijf. Hij kwam meteen naar Isabelle toe. Ze was verbaasd, want ze kende deze persoon niet. Nog nooit eerder had ze hem op een feestje van één van haar collega’s gezien. Hij stelde zich voor als John. Zij stelde zich voor als Isabelle. Ze spraken en spraken. John maakte grapjes, Isabella moest lachen om zijn grapjes. Aan het einde van de avond, toen de meeste collega’s al naar huis waren, kwam Henry bij hun staan. Hij keek van Isabella naar John en weer terug.

Met één blik wisten alle partijen dat dit oneindig zou zijn.