Verhaal: ''Nummer vijf.''

Nummer vijf.

Ze keek op de lijst die ze ooit had opgesteld. Jongens met wie zij ooit had gezoend, met wie zij seks heeft gehad en welk cijfer zij die persoon gaf. Een nare gewoonte wist ze, maar ze kon het niet laten om deze lijst bij te houden.

Isabelle ging deze avond stappen met haar vriendinnen. Ze zou nummer tien aan haar lijst toe kunnen voegen, dacht ze. Toch voelde zij dat dit niet juist was om te doen. Nummer vijf was namelijk degene die haar had onttrokken van haar liefde voor mannen. Mannen waren voor haar nu speeltjes, afleiding om nummer vijf te vergeten. Vier mannen waren na hem gekomen, vier mannen met elk hun eigen verhaal. De verhalen koesterde zij, om zich een uitweg te kunnen banen. Mensen vonden haar simpelweg een slet. Iemand die niet aan anderen dacht, haar eigen pleziertjes boven die van anderen achtte.

Nummer één te veel.

Ze leerde hem kennen toen zij eenentwintig jaar oud was. Ze was eigenlijk nog verliefd op nummer vijf, maar ze wist dat zij verder moest. Ze ging stappen met haar vriendinnen. Met zijn vieren gingen ze naar een strandtent, om leuke surfdudes te kunnen spotten. Zoals verwacht gebeurde dit. Daar liep hij, het makke schaap. Isabelle zou deze jongen verleiden, zijn ego strelen, even blijven hangen en hem vervolgens keihard de afgrond in duwen. Zo ging het spel had iemand haar verteld, dus zij gaf zich volledig over aan dit spel, met succes. De seks was erbarmelijk, maar hij was sexy en dat was wat telde om nummer vijf jaloers te maken.

Nadat ze met ‘nummer één te veel’ was opgebroken, sprak zij met nummer vijf. Het leek hem totaal niks te doen. Hij die haar hart had gestolen, leek deze nu keer op keer te breken. Zij wilde zo graag dat het hem wel wat deed, dus haar spel was nog niet voorbij.

Nummer twee te veel.

Op school liep ze rond als iemand die het allemaal wel voor elkaar had. Ze was de vrolijkheid zelve, althans voor anderen.  Blij als ze was voor anderen, zo triest voelde zij zich van binnen. Ze keek dromerig voor zich uit toen zij tegen een jongen, nummer twee te veel, opbotste. Hij keek haar recht in de ogen en keek dwars door haar heen. Althans, zo voelde dit voor Isabelle. Vluchtig bood zij haar excuses aan en maakte aanstalten om door te lopen. Een stevige hand om haar pols die haar een stukje naar achteren trok. ‘’Wat is je naam’’, vroeg nummer twee. ‘’Eh, Isabelle.’’ ‘’Isabelle, als je eens iemand nodig hebt om te praten, dan mag je nog wel een keer tegen me aan lopen. Je kunt me op Facebook vinden onder Jonas, uit Haarlem. Er zijn niet veel Jonassen hier, dus je zult me zo vinden.’’ ‘’Dank je wel, maar waar komt dit vandaan?’’ ‘’Dat weet jij maar al te goed.’’ Ik keek hem aan en hij liet mijn pols los. Snel draaide ik mij om en liep bij hem vandaan. Dezelfde avond zocht ik hem op en drie dagen later spraken we af. We bespraken van alles, ik sprak voornamelijk over nummer vijf. Hij bleek een heel slecht persoon te zijn en dus verbrak ik ons contact.

Ik sprak met nummer vijf. Hij was oprecht geïnteresseerd in het probleem, hij wilde graag helpen. Eerlijk wat Jonas had gedaan vond hij het niet, ik denk dat dit het keerpunt was voor hem. We spraken en spraken, tot hij een vriendinnetje kreeg. Ik sprak nummer vijf bijna niet meer, zijn vriendinnetje bleek nogal jaloers ingesteld te zijn. Mijn gebroken hart was terug. Ik zou, zelfs op mijn tweeëntwintigste, weer terugvallen in het spel der vernietiging.

Nummer drie te veel.

Mijn vriendinnen sleurde ik mee in mijn verdriet om nummer vijf. Elke vrijdag avond aten we bij één van ons thuis een grote bak ijs leeg. Zaterdags gingen we uit en zondags zaten we op een terras om bij te komen van het stappen. Net toen we die zondag aanstalten maakten om naar huis te gaan, om 16.00 uur, kwam er een heel knappe ober langs. Ik keek mijn vriendinnen aan en zij gebaarden dat ik er heen moest gaan. Dat was wat ik deed. Ik vroeg ‘nummer drie te veel’ de rekening en bleef even hangen. Onder het opmaken van de rekening sprak hij tegen me over het mooie weer, wat hij die dag allemaal had gedaan en over zijn kat ‘Mies’. Glimlachend om de naam van de kat pakte ik de rekening van hem aan en liep naar mijn vriendinnen. Ik bracht hem het geld en liep door naar de kapstok. Hij liep achter mij aan en gaf mij mijn jas aan. Nadat hij dit had gedaan zeiden we gedag en gingen ik en mijn vriendinnen naar huis. Mijn vriendinnen begonnen te lachen toen ik weer bij hen was. ‘’Heb je niet gemerkt dat hij wat in je jaszak stopte!?’’ Ik keek verbaasd van de een naar de ander en voelde in mijn jaszak. Niks. Ik voelde in mijn andere jaszak en ik keek tegelijkertijd om me heen. Lachend vouwde ik het papiertje open waarop stond geschreven:

Je lijkt me een gezellige meid, volgende week weer? Zelfde tijd, zelfde plaats.

Die week erop gingen we weer naar dat café, net als de weken die volgden. Ik leerde Mark kennen en hij leerde mij kennen. Op het moment dat we op een echte date gingen was alles perfect. Ik bleef die nacht bij hem ‘slapen’. Mark snurkte, ik staarde naar het plafond. Mark draaide zich naar mij toe, ik draaide me van hem af. Om 08.00 uur ’s morgens, toen hij nog sliep, kleedde ik mij aan. Ik schreef een briefje:

Bedankt voor de gezellige tijd, ik kan hier niet mee door gaan. Het ga je goed, liefs Isabelle.

Aangedaan fietste ik naar huis. Ik zou nooit meer een stap zetten in het café waar Mark werkte had ik mezelf en vooral Mark –in gedachten– beloofd. Fietsend naar huis zag ik meer stelletjes in de vroege morgen dan ik ook had kunnen bedenken te kunnen zien om 08.30 uur.

Nummer vier te veel.

‘Nummer vier te veel’ vond Isabelle niet eens de moeite waard om tegen iemand anders te vertellen dan haar dagboek. Zij schreef over hem als de holbewoner, de man uit het jaar kruik en als de menseneter. Hij verslond mensen met huid en haar, letterlijk en figuurlijk. Isabelle wilde hem nooit meer zien, maar was ergens ook blij dat ze deze jongen tegen was gekomen. Nu pas besefte ze echt wat ze had gedaan bij één, twee en drie te veel. Ze stond met beide benen op de grond, zoals het hoorde. Ze zou nu weer door kunnen gaan met haar leven, nummer vijf proberen te vergeten.

Ze ging stappen met haar vriendinnen. Nummer tien schreef zij niet bij, ze zou genieten van alles wat het leven te bieden had. Niet meer alleen maar bezig zijn met mannen en jongens. Isabella zou gewoon gaan dansen en lachen als zij zou gaan stappen en zij zou zich volledig richten op haarzelf en haar vriendinnen.

Ondertussen was ze een werkzame vrouw van drieëntwintig jaar geworden. Ze woonde niet langer bij haar ouders en ze kon doen en laten wat ze wilde. Sites ontwerpen was nu haar beroep. Alles ging voorspoedig. Van haar collega’s bleef ze af en ze had door haar collega’s zelfs een kring met mannelijke vrienden opgebouwd. Het waren prachtmensen om bij te zijn.

Nummer vijf.

Het was vrijdagmiddag en Isabelle bleef hangen samen met een deel van haar collega’s. Henry, die haar beste vriend was geworden, deed heel erg geheimzinnig. Isabelle speelde het spel mee en bleef maar doorjammeren dat hij moest vertellen wat er aan de hand was. Haar collega’s hadden de grootste schik, zij was ondertussen aangeschoten genoeg om ook mee te kunnen lachen. De intercom van de deur gaf aan dat er iemand voor de deur stond. Henry liep naar de intercom en verplichte de persoon aan de andere kant van de intercom –na enkele andere zinnen die ze niet had kunnen horen–  naar verdieping drie te komen. Ze had nog steeds niets door, ze had haar collega’s immers niet geacht zoiets achter haar rug om te organiseren.

Daar stond hij, nummer vijf. Een nieuwe nummer vijf. Knapper, opener en grappiger dan de oude nummer vijf. Hij kwam meteen naar Isabelle toe. Ze was verbaasd, want ze kende deze persoon niet. Nog nooit eerder had ze hem op een feestje van één van haar collega’s gezien. Hij stelde zich voor als John. Zij stelde zich voor als Isabelle. Ze spraken en spraken. John maakte grapjes, Isabella moest lachen om zijn grapjes. Aan het einde van de avond, toen de meeste collega’s al naar huis waren, kwam Henry bij hun staan. Hij keek van Isabella naar John en weer terug.

Met één blik wisten alle partijen dat dit oneindig zou zijn. 

Dreams.

Ze lag daar in haar zijden pyjama, te bedenken wat er allemaal voor spannende dingen het zouden kunnen gebeuren.. Wilde ze wel dat er dingen zouden gebeuren? Dat hij haar met zijn zachte, bredere mannen handen zou aanraken. Ze verlangde naar die handen, die handen die haar in extase konden brengen, die haar zwaarder lieten ademen, de handen die zij altijd zou willen voelen op haar lichaam. Ze wilde alles.

Hij deed zijn kleren uit, gaf haar een knipoog en hij ging naast haar liggen onder de dekens. Zijn handen voelden warm toen hij haar handen pakte. Jammer, dacht ze. Ze vond het juist altijd opwindend als hij met zijn koude handen over haar rug en buik streelde. Daar kreeg ze kippenvel van, waardoor alles meer intens voelde dan normaal. Ze ging via zijn hand over zijn arm en hield daar rust. Ze drukte hem een kus op zijn mond en voorzichtig opende zij haar mond, hij volgde. Hun tongen raakten elkaar en hun lichaam drukte zich tegen elkaar, steviger dan normaal. Zij rechterhand streelde haar rug, haar rechterhand ging door zijn haren. Hij knoopte rustig haar pyjama los en hij voelde dat zijn aanrakingen haar opgewonden hadden gemaakt. Hierdoor raakte hij nog meer opgewonden dan hij al was en dat voelde ze. Het meisje ging met haar hand naar beneden, richting de boxershort van de jongen. Ze voelde en streelde met haar hand over de boxer. 

Het zou gebeuren, vanavond zou het meisje een vrouw worden. Vanavond zou zij, met haar 16 jaar zonder seks, ervaren hoe het zou zijn om iemand in haar te voelen. Vanavond zou haar leven veranderen. Ze zou van seks gaan houden, ze zou van deze jongen gaan houden, ze zou alles doen wat god haar had verboden.... Ze zou zichzelf geven aan iemand anders, ongetrouwd. In de tussentijd voelde zij zijn vingers in haar slipje en van de spanning schrok zij even. Ze lag daar tellen stil te wachten wat er zou gebeuren en op dat moment..........

Ze werd wakker. Ze had door dat dit allemaal maar een droom was geweest. De meest geweldige handen die in haar droom over haar lichaam gingen zou zij nooit meemaken, dacht ze. Ze was er zeker van dat niemand haar zo veel plezier zou kunnen geven. Helaas.

Tegendraads deel 3.

Vervolg op deze blog over Meryl: Tegendraads deel 2. 

Jason en Meryl zaten in de snackbar te wachten op hun Turkse pizza, toen Jason zich ineens naar haar toe boog. Uit het niets drukte hij een zoen op de mond van Meryl. Zijn lippen waren rood van de lippenstift die zij droeg. Het stond hem grappig, hierdoor moest ze lachen. Ze veegde met haar hand langs zijn lippen en hij begreep waarom ze zo aan het lachen was. Hij werd aangestoken door haar lach en hij lachte mee. 

De snackbarhouder snapte er niks van en ging weer verder met het opwarmen van de pizza's, het snijden van de sla en het spuiten van de knoflooksaus. Hij werd vrolijk door deze twee mensen. Ze leken van elkaar te houden en daar werd hij altijd zo blij van. Wat hij niet wist was dat Jason en Meryl elkaar pas een paar uur kende en dat zou hij ook nooit te weten komen.

Ze aten hun pizza op en bedankten de man. Ze betaalden en gingen de straat weer op. Jason keek naar Meryl, maar zij leek versteend te zijn geraakt. Haar blik was gefocust op een persoon die aan de overkant stond. Hij had iets in zijn handen. Tegenover de persoon stond een vrouw. De vrouw slaakte een kreet, een rilling liep hierdoor over de rug van Meryl. De man richtte het ding op de vrouw en er klonk een oorverdovende knal.

"Meryl, rennen! Die man heeft een pistool!" Jason begon te rennen, maar zag dat Meryl niet mee rende. Ze stond nog altijd versteend naar de man te kijken. Hij rende terug en trok aan de hand van Meryl. Ze trok haar hand los, en stond weer stil. Nu een kort moment, want na enkele tellen begon ze te lopen. Ze liep richting de vrouw en de man. Ze knielde neer bij de vrouw en keek de man aan. "Waarom?" was het enige dat ze uit kon brengen, terwijl ze op de wond van de vrouw drukte. De vrouw leek te stikken. Meryl sprak rustig tegen de vrouw, terwijl ze met haar linkerhand haar mobiel uit de broekzak viste. Ze belde het alarmnummer en bestelde een ambulance. De man hield ze in de gaten, het wapen had hij in de tussentijd op de grond gelegd. Hij stond te jammeren, hij was in paniek. Meryl hoorde flarden van wat de man zei. "Drugs", "Schulden", "Ze ging vreemd met mijn beste vriend", '"Nee, neeeee, neeeeeee wat heb ik gedaan!"

Na een kleine tien minuten reed de ambulance de straat in. Loeiende sirenes lieten weten dat ze door de straten van de stad hadden geracet. Uit de ambulance werd een brancard getoverd en deze werd naast de vrouw gezet. De brancard werd omlaag gezet en de vrouw werd erop getild door de twee mannen. Nu hoorde Meryl nog een sirene, ze keek om. De politie scheurde langs en stopte voorbij de ambulance. Jason was in de afgelopen tien minuten bij Meryl komen staan, maar durfde het pistool niet weg te halen bij de man. Hij stond er maar een beetje bij als een zoutzak, hij wist niet wat hij moest doen. Hij had meerdere keren tegen Meryl gezegd dat ze weg moesten gaan, dat dit niet hun zaak was, maar ze vertikte het deze vrouw te laten sterven.  

De politie rende uit de auto en riep tegen de man dat hij bij het pistool vandaan moest lopen. De man schrok en pakte juist zijn wapen van de grond. Hij richtte het wapen op Meryl en hij schreeuwde naar de politie dat ze hem moesten laten gaan, dat hij anders deze vrouw dood zou schieten. De politie liep langzaam richting de man en deze schoot nu één keer in de lucht en schreeuwde dat hij het meende. ''Laat me gaan of ze is dood!'' De politiemannen bleven staan. De man schuifelde naar achteren en Meryl kroop langzaam weg van de man. Hij begon te rennen met het pistool nog op Meryl gericht en toen zag ze het gebeuren. De politiemannen begonnen achter de man aan te rennen. Meryl stond gauw op, maar het was te laat. De man had geschoten, een tweede harde knal klonk deze avond door de straat en daarna was het muisstil.