Het meisje.: Gedichten

Sterven

Hoe het voelt als je sterft weet ik niet,

Maar ik kan je wel vertellen hoe het voelt als je hoort dat iemand die altijd om je heen was,

Ophoud met bestaan.

Een elektrische tinteling,

Die begon in mijn onderbuik,

Laaide in één keer naar mijn hoofd omhoog.

Het was alsof mijn ingewanden op slag bevroren.

En gek genoeg voelde dat aan als brand.

Ongeveer zoals wanneer je je bijna bevroren handen tegen de kachel houd,

Maar dan van binnen.

Hij is er niet meer,

Hoe moeten wij nou doorgaan met bestaan…?

Want het gekke was,

Het leven hield op terwijl het tegelijkertijd doorging.

Houden van

Ik houd van jou,

Die zin zeggen we gauw.

We menen het vaak,

Als een heel andere zaak

Ik haat je,

Die zin zeggen we gauw.

Betekent het niet hetzelfde als ik hou van jou?

Dood leven,

Warm koud.

Dat alles heb je bij degene van wie je houdt,

Ook bij degene die je haat.

Lachen huilen,

Blij sip.

Soms zit je in een dip.

Zeg je het tegen degene die je haat,

Of tegen die ene van wie je houdt, je maat?

Met dit dilemma zitten we gauw,

Zeg ik het tegen hem, of zeg ik het tegen jou?

Jij en ik.

Als ik zeg; ik hou van jou,

Zeg ik, ik ben je trouw.

Is het dan voor even,

Of voor m’n hele leven?

Zulke dingen weet niemand niet,

Er is niemand die dat inziet.

Gek maf,

Lef laf.

Allemaal dingen die we hebben.

Houden van, is een groot woord,

Zo’n woord dat je hart doorboordt.

Je staat er niet bij stil,

Of de ander hetzelfde wil.

Dan zit diegene met de schrik,

En denkt ie; jij…...en ik?!

Reasons to say…

So much reasons to say I love you,

And so much reasons to say I hate you.

But now I want to hate you,

‘cause than I can forget you.

But please don’t make the same mistake,

And if you do, I think I’ll cry again.

For now it’s over.

Het heden en de toekomst

De vogeltjes fluiten,

Buiten waait het zacht.

Ik kijk lekker naar buiten,

Naar al het groen, al de pracht.

Dan ineens wordt je beeld verstoord door een vliegtuig,

Moet dat nou weer?

Al dat geblaas, al dat gezuig,

Moet dat nou steeds, keer op keer?

De vogeltjes zijn weg, het is stil,

Het waait nu ontzettend hard.

Naar buiten kijken wil ik niet meer, het is er kil,

Ik word bang van dit beeld.

Flats steeds hoger gebouwd,

Al het water weg, en de vissen dan?

Deze gedachten daar krijg ik de rillingen van.. Brrrr koud..

Is er niet gewoon een andere manier, hoe alles kan?

- De toekomst (herschreven voor mijn literaire portfolio, samen met mijn leraar NL)

Flats steeds hoger gebouwd,

al het water weg.

En de vissen dan?

Deze gedachten krijg ik de rillingen van,

brrr... koud.

Is er geen andere manier,

hoe alles kan?

- Het heden en de toekomst (herschreven voor mijn literaire portfolio, samen met mijn leraar NL)

De vogeltjes fluiten,

buiten waait het zacht.

Ik kijk naar buiten,

naar al het groen,

de pracht.

Mijn beeld verstoord,

door een vliegtuig.

Moet dat nou weer?

Al dat geblaas,

keer op keer.

De vogeltjes zijn weg,

het is stil.

Het waait nu hard,

naar buiten kijken wil ik niet,

het is er kil.

Ik word bang van dit beeld.

Duizend treden om in te geloven

Een trapje naar boven,

Eentje om in te geloven.

Geloof je niet,

Dan zeggen ze dat je later de hel ziet.

Geloof je wel,

Dan kom je terecht in de hemel.

Een trap met duizend treden,

Van boven naar beneden.

Die je allemaal op moet lopen,

En dan is het natuurlijk te hopen,

Dat de trap niet stopt halverwege.

Want dan is het weg met de zegen.

Dan kom je ergens heel alleen,

Dan heb je helemaal niemand meer,

Helemaal niemand om je heen.

Dus gewoon met goede moed de trap op gaan,

Anders houd je hélemaal op met bestaan.

Zij is groot en jij bent klein.

Hé mannetje, wat ben je klein

Nee mannetje, je hoeft niet bang te zijn

Lief mannetje, ik vind je fijn

Leuk mannetje, je bent de mijn(e)

Maar dit meisje doet het pijn,

Om samen met jou te zijn.

Ook al hebben jullie samen wel gein,

Zij is groot en jij bent klein.

Dus mannetje, zoek een andere meid

Jawel mannetje, eentje waarbij lengte niet scheidt

Toch mannetje, dan ben je gelukkig geheid

En mannetje, dan hebben jullie beiden van de keuze geen spijt

Ze houdt van jou,

Dat zegt ze wel eens tegen me, snel en gauw.

Bij jou voelt ze warmte in plaats van kou,

En als je bij haar weg zou gaan, zou ze voor eeuwig leven in rouw.

Sorry

Sommige mensen zijn wreed,

Dat hebben ze niet zelf gedaan.

Ze zien niet al het leed,

Dat andere mensen wordt aangedaan.

Onbewust doen ze andere mensen pijn,

Ja natuurlijk, zoiets is ook niet fijn.

Maar als ze dan sorry zeggen,

Jou dingen proberen uit te leggen,

Kun je ook proberen te vergeten wat er gebeurd is,

En aan de andere kant gaan denken,

En bedenken hij/zij is wat je toch wel mist.

Sorry, klein woord…

Maar écht, het wordt gemeend.

Free like a bird

Zo vrij als een vogeltje,

Daarboven heel alleen.

Zo vrij als een vogeltje,

Waar moet ik anders heen?

Daar boven in de wind,

Is waar ik mijn rust vind.

Als een vogeltje tjilpend naast een spelend kind,

Als een persoon die de levenloosheid bemind.

Rust. Dat vind je daar,

Daar boven in de mast, dan ben ik klaar.

Gedachten op 0, hersenen uit.

Zo leven, daarboven, op een schuit.

Doe je ogen dicht

Ga maar slapen,

Je hebt ’t verdiend.

Ik zie je steeds gapen,

Kom op, mijn vriend.

Sluit maar gauw je ogen,

Je hebt al te veel bewogen.

Iedereen sterft een keer.

Dat zeggen er meer.

Natuurlijk is dat de werkelijkheid,

Maar wel erg hard om tegen een stervende te zeggen.

Je hand had ik vast,

En nee, ik vond het geen last.

Ik vond het fijn,

Om mee te voelen met jouw pijn.

Je tekende voor je dood,

Dat viel me als lood in de schoenen.

Autsj, mijn hart stond in brand,

Als brandend zand, verging ik van binnen.

Niet tegenhouden,

Je eigen keuze gemaakt.

Jij bent degene die over mij waakt,

Want op jou kan ik altijd bouwen.

De band die wij gecreëerd hebben door de ziekte,

Wij, onafscheidelijk.

En toen, in mijn hand… Zo koud… Zo koud.

Je was opeens een lijk.

M’n pa heb je achtergelaten,

Jouw zoon, altijd met mij praten.

Ik kon en kan je dood nog steeds niet verwerken,

Mijn beste vriend… Verloren.

Ik weet nog, dat wij samen spelletjes hebben gespeeld,

Domino, kwartet, rummikub.

Ook hebben wij veel gepraat,

En enkele geheimpjes gedeeld.

Ik wist jouw gedachtegang,

Bijna nooit was je bang.

Tot het moment van ondertekenen,

Ik zag dat het je veel betekende.

Maar je kon geen handtekening zetten,

Je werd bang, dat zag ik aan je ogen, het enige waar ik op lette.

Wij waren de getuigen,

Van jouw wens, om uit het leven te stappen.

De band die wij uiteindelijk hadden,

Onbetaalbaar.

Als ik eraan terug denk,

Misschien een klein beetje ‘goed’ dat het zo gelopen is,

Anders waren we nooit de beste vriendjes geworden.

Het is erg egoïstisch om dat te zeggen,

Maar ik hoef het bij jou niet met woorden uit te leggen.

Vooral goede herinneringen,

Dat is één ding dat zeker is.

Die maffe, lieve Apo!!

Soms denk je wel eens…

Soms denk je wel eens,

Wanneer wordt het nou zo, zoals alle paradijzen die worden weergegeven?

Soms denk je wel eens,

Waarom nou steeds? Wanneer keert het getij?

Soms denk je wel eens,

Waar blijft die jongen/meid nou?

Soms denk je wel eens,

Zou het niet fijner zijn, als je op een andere wereld leven zou?

Soms denk je wel eens,

De hele wereld is één en al nep, het is verpest.

Soms denk je wel eens,

Waarom denk ik nog?

Maar wanneer men dat denkt, wordt er gauw aan iets anders gedacht.

Want de waarheid en de feiten zijn het, waar mensen voor weglopen.

Ik sloot mijn ogen......

Links, een groot voetbalveld, met spelende jongetjes, een jaar of 10-12. Gillend en rennend over het veld. De zon scheen fel, bijna brandend op mijn huid. Ik keek verder naar links, een groot donker bos, even verder dan het voetbalveld. Wat zou daar zijn?

Mijn ogen gingen weer open.... Hé een smsje! En ik smste terug, en nog steeds kon ik niet slapen.

Ik sloot mijn ogen weer.....

Weer stond ik op datzelfde zandpad, waar ik eerder deze nacht ook stond. Recht voor mij uit, allemaal groen en huisjes. En het verlengde van het zandpad. Langs het weggetje bomen, overhangende bloeiende bomen. Ik zag een fiets tegen de boom staan. Probeerde mijn benen op te tillen, om er heen te lopen. Het lukte niet... Ik begon gestressed te raken, over het feit waarom ik niet los kon komen..

Mijn ogen openden zichzelf weer.... En sta ik dan niet meer vast? dacht ik bij mezelf. En direct viel ik in slaap, in een diepe lange slaap.

Rechts van het zandpaadje, waar ik nog altijd stond, was een berg. Een hele hoge. Mooi groen gras liep er op de berg, en tot mijn verbazing verscheen er een dorpje in mijn zicht. Allemaal mooie huizen. En niet zomaar huizen, nee, zulke huizen als waar ik naartoe zou verhuizen. Ik keek om mij heen. Nog altijd waren de jongens aan het voetballen, en het donkere bos was nog even donker. De fiets stond nog steeds tegen de boom aan. 'Wat doe ik hier?' Ik zag een appel, of, was het wel een appel eigenlijk? Het was rood, en had wel een ronde vorm. Ineens een man naast mij, ik keek, van beneden naar boven. Hij droeg All-stars, had een spijkerbroek aan, en had een trui aan. Het gezicht van de man was onduidelijk. Maar ik zag wel grijze haren.

Het licht ging aan, het was 7.15, tijd om te douchen... Wat betekende deze vreemde, maar vredige droom..?

Een vlakte

Groen en grauw tegelijk,
is de vlakte dan mooi of niet?
Wat als er nu wat op wordt gebouwd, een wijk?
Dan is de vlakte de vlakte niet meer.

Is de vlakte dan mooi, of niet?
Bijvoorbeeld, een flat, bedrijfspand, of een manege...
Wat bouw je op een vlakte?
Bouw je eigenlijk wel op een vlakte?

Want, is de vlakte dan mooi, of niet?
Een vijver, verdwijnt.
Al die bomen, omver.

Die ene speciale vogel, je weet wel,
die vogel die altijd al je aandacht trok.
Waar je zo geobsedeerd door was.

Maakt dát alles, de vlakte niet mooi?

Je ne comprendre pas

Ik denk aan dingen,
dingen als..
Je ne comprendre pas..

Ik snap het niet,
ich weiss es nicht,
I don't understand it.

Wat snap ik niet?
Ik snap jou niet.
En haar, hem, zij daar.

Blog;

Het is mijn waanzin,
mijn zin in dingen,
mijn liefde voor...
De ontrouw.

Gevoelens

Sommige zijn onverklaarbaar.

Ineens is het daar ‘Bam’ liefde op je stoep.

Hoe is het daar gekomen?

Lopend, fietsend? Of meegekomen met dromen?

Ineens zit je in de stress.

Hoe is dat zo gekomen?

Dat zullen wij alleen weten wanneer we ernaar zoeken.

En leren dan een zo gehete levensles.

Ineens voel je je verdrietig.

Hoe is dat gevoel gekomen?

Bij het verdriet, boosheid.

Bij de boosheid, verdriet.

Gevoelens komen nu eenmaal ineens,

Of zijn ze er niet gewoon altijd al?

Dat sommige gevoelens op bepaalde momenten,

Versterkt worden en zich dan uiten?

Sommige gevoelens zijn onverklaarbaar.

Je lichaam

Je lichaam bestaat uit allerlei delen,

En eigenlijk is dat gewoon raar.

Als wij kleien, wordt er uit één homp,

Een heel lichaam gemaakt.

Een heel kleiig lichaam.

Pink vs. Blue

I’m sitting down,

Writing on my paper.

Not knowing what to tell,

But feeling much lighter.

Pink is the girls color.

Why is that?

Blue is the color for guys.

Girls can be lesbian,

Boys can be gay.

Which color belongs to them?

Pink + Pink = Pink

Blue + Blue = Blue.

So if a girl is lesbian,

Or when a boy is gay,

That doesn’t mean they are different.

They are just the same.

Há you crazy fools.

Rood bloedlichaampje

Ik wil een rood bloedlichaampje zijn.

Je mag stromen door heel het lichaam,

Door heel het lichaam mag je stromen.

Door het lichaam van die rare wezens.

Je hoeft je geen zorgen te maken,

Je bent rood, en je stroomt.

Maar als dat rare wezen zich snijdt, of het valt,

Dan maak jij kans om verloren te gaan.

Dan kan jij niet meer stromen door het

Lichaam van dat rare wezen.

Wil ik wel een rood bloedlichaampje zijn?

Nep

Je denkt dat je weet wat te zoeken,

En ineens kom je erachter dat je,

Dat helemaal niet zoekt.

Je writers Block dacht je ermee weg te krijgen,

Maar pas toen het kapot ging,

Begon de pen weer te dreigen.

‘Schrijven Daan, schrijven’

Zo voelde de dreiging.

Maar uiteindelijk, was het als een opluchting.

Nep, gewoon nep.

Dat zijn sommige gevoelens.

En dat is ook helemaal niet erg,

Als je er maar later achter komt,

Wat je écht zoekt.

Dan heeft die nep-heid,

Je misschien wel naar het goede pad geleid.

Daar waar je eindigen wilt,

Heen gebracht.

Rare Wezens

Ik ken ze, ken jij ze ook?

Het zijn die wezens met een mond,

Waar zo onwijs veel onzin uit komt.

Die wezens die ‘happen’ naar adem.

Dit met diezelfde mond.

Ze eten met die mond,

En ouderen van die wezens,

Doen ook andere dingen met hun mond.

Ze kussen en ze zoenen.

Die wezens waar ik het over heb,

Kunnen jij en ik zijn.

Ze zijn groot en klein,

Zijn bang of dapper,

Zitten vol liefde of uiten pure haat.

Het zijn stuk voor stuk rare wezens,

En dat zullen ze voor altijd blijven.

Eindeloos

Touw.

Het lijkt eindeloos te zijn,

Maar ergens stopt het.

Dan kom je bij de gebrande einden,

En weet je niet hoe verder.

Terug gaan,

Of doorgaan met het volgende stuk touw?

Ring.

Een ring is het symbool van

‘eindeloosheid’.

Trouwen doen ze met een ring.

Houden mensen van eindeloosheid?

Golf.

Blijft eindeloos bewegen.

Dan is ie weg,

Komt de volgende er al weer aan.

Is de tweede niet het verlengde van de eerste?

En de derde van de tweede?

Trillen

Als ik bij jou ben, tril ik.

Soms van buiten,

Maar meestal van binnen.

Het voelt fijn,

Het voelt eng.

Trillen is toch voor mietjes!?

Ik wil geen mietje zijn.

Ik wil vrij zijn.

Een vogeltje die vliegt,

Een kip die tokt.

Een hond die speelt,

Een kat die knort.

Maar niet, een mens zijn,

Die trilt.

Butterflies are beatifull

Be that, and you are

For ever

Little star

Across the mountains, far away from here, there are those beautiful stars. They are the closest thing to heaven. Those stars, twinkling.

When you reach the top of one of those mountains, you could grab a star and put it in your bag. The star will give you the light, the strength you always needed. It is the light which leads you through bad times.

And when you are alone, it will shine upon you. ‘Cause you are not alone little star, never. You are surrounded by lots of other stars, and each of them is…

Special

Don’t worry, believe me.

Klein meisje.