Het meisje wist precies wat ze miste. Ze miste hem. Hoe kon ze hem nou missen, als ze helemaal niet wist wij hij was. Hij was maar een naam met een paar woorden en een foto die erbij hoorden. Meer dan dat was er eigenlijk niet. Toch miste zij hem. Ondanks dat zij er altijd van overtuigd was geweest dat je iets niet kan missen als je het nooit hebt gekend. Ze hoorde niks meer van hem, al dagen niet. Wat moest ze daar nu van denken? Ze mocht er niet eens wat over denken, dat was de pact van het kletsen met elkaar. Dat was de ongeschreven regel, kletsen met iemand die je neit kent en dan laten verwateren. Donders goed wist het meisje hoe het in zijn werk ging, maar ze was er toch altijd bar slecht in geweest. En nog steeds is ze dat. Hij die zo ver van haar af staat, hij die tegelijkertijd ook dicht bij haar staat. Ze miste het idee van iets moois. Ze miste het kunnen dromen over iets wat nooit werkelijkheid zou zijn.
Nooit, maar toch zo werkelijk..., in haar dromen.
Meryl kleedde zich om. Ze zou vanavond naar een feest toe gaan, waar werd verwacht dat ze in een beeldige jurk aan zou komen. Meryl had het gevoel dat zij tegendraads moest doen, ze zou gewoon in haar nette broek met een nette blouse aan komen stappen. Ze zou gewoon komen zoals zij zichzelf het fijnste voelde.
Ze keek in de spiegel. Een beetje mascara op haar volle lange wimpers, wat lippenstift op haar mooie lippen en een beetje rouge op haar zachte natuurlijke wangen. Meryl was tevreden met hoe zij eruit zag. Dat plukje haar wat maar niet goed wilde zitten, liet zij lekker zitten zoals het hoorde te zitten. Zij had dit immers geaccepteerd. Ze liep in haar nette broek naar haar kast. Ze pakte de doos uit de kast met de leuke versieringen erop. Het waren haar lievelingsschoenen bij gelegenheden als deze. De schoenen waren té, en juist dat vond ze er zo leuk aan.
Ze was klaar. Pakte haar tasje en liet haar portemonnee erin glijden, deed haar langere jas aan en maakte het riempje vast. Voor de laatste keer liep ze naar de spiegel, en haalde een klein beetje lippenstift uit haar mondhoek weg. Ze liet naar de deur en pakte de sleutels van het haakje, deed de deur achter zich dicht. Lopend naar haar auto nam ze een grote hap van de frisse lucht die haar tegemoet kwam zetten. Meryl zou een fijne avond krijgen.
Op het moment dat Meryl het gebouw binnenstapte voelde zij dat de mensen die in de hal stonden haar aankeken. Ze waren jaloers. Ze beneden Meryl om het feit dat zij zichzelf durfde te zijn, ondanks dat er in de dresscode stond dat vrouwen in een jurk moesten komen. Meryl straalde. Meryl was zichzelf. En iedereen, wilde Meryl zijn.Ze had een geweldige avond.
