De ongeschreven regel.

Het meisje wist precies wat ze miste. Ze miste hem. Hoe kon ze hem nou missen, als ze helemaal niet wist wij hij was. Hij was maar een naam met een paar woorden en een foto die erbij hoorden. Meer dan dat was er eigenlijk niet. Toch miste zij hem. Ondanks dat zij er altijd van overtuigd was geweest dat je iets niet kan missen als je het nooit hebt gekend. Ze hoorde niks meer van hem, al dagen niet. Wat moest ze daar nu van denken? Ze mocht er niet eens wat over denken, dat was de pact van het kletsen met elkaar. Dat was de ongeschreven regel, kletsen met iemand die je neit kent en dan laten verwateren. Donders goed wist het meisje hoe het in zijn werk ging, maar ze was er toch altijd bar slecht in geweest. En nog steeds is ze dat. Hij die zo ver van haar af staat, hij die tegelijkertijd ook dicht bij haar staat. Ze miste het idee van iets moois. Ze miste het kunnen dromen over iets wat nooit werkelijkheid zou zijn.

Nooit, maar toch zo werkelijk..., in haar dromen.