De verhalen maakten diepe indruk,
overlevenden die konden en durfden te spreken.
Deze mensen die in een levende hel zaten,
en er toch nog 'het beste' van wisten te maken.
Zij lieten mij nadenken over het leven zoals wij het kennen,
het leven zoals jullie het kennen,
zoals wij het zouden moeten kennen,
en zoals wij het niet zouden willen kennen.
Hoe kunnen wij dit alles nu overbrengen op een onwetende generatie, dacht ik eerst.
Hoe kunnen wij de kinderen bijbrengen dat je zo niet hoort om te gaan met elk-ander?
Hoe, zeg mij hoe, is wat ik dacht.
Deze mensen hebben mijn vraag beantwoord.
''Bewustwording door middel van verhalen vertellen,
door het uitspreken van de angst van elk mens.
De angst om als 'anders/het zwarte schaap' te worden bestempeld,
puur omdat er een zondebok gevonden moet worden om de angst weg te laten ebben.''
Hoe vreselijk is de mensheid eigenlijk,
als er een zondebok gevonden moet worden om ongemak op af te kunnen schuiven.
Het verschuiven van een probleem, lost het probleem niet op.
Het creëert juist een nieuw probleem.
Oogkleppen op en toch doorgaan,
waarom zou je stil blijven staan bij de zondebokken?
Het is toch zo vreselijk makkelijk om te zeggen:
''Ich/Wir hab(en) es nicht gewußt.''
Zo komt de mensheid toch zeker overal onderuit.
Diepe respect, omdat deze overlevenden geen (non-)fictieve uitspraken doen over 'de mensen met de oogkleppen op'.
Diepe respect, omdat zij vochten en niet opgaven.
Diepe respect, omdat zij het verhaal wilden vertellen.
Diepe respect, omdat zij zijn zoals zij waren en zijn zoals ze zijn geworden.
Margrit Greet
Selma Ernst
Stuk voor stuk zal ik deze mensen herinneren
als de meest krachtige mensen die ik ooit heb mogen ontmoeten.
Met foto's van Rick T.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten