Zo wit als ze eruit ziet, zo bruin als ze lijkt. Een masker voor haar gezicht, om haar tranen te verbergen. Haar gevoel zelfs aan het veranderen, bang om nagekeken te worden. Haat tot in diep geworteld, te diep om op te halen.
Het meisje waar ik over droom, het meisje wat in werkelijkheid ook echt bestaat. Maar waar is dat meisje, ben ik het, is zij het?
Dat weten we niet, het masker bedekt al het leed dat het meisje heeft, al de pijn dood het meisje van binnen. Het gras is niet groen meer, de zon schijnt niet meer, de vogeltjes fluiten niet meer.
Het masker, de oplossing?
Alles is zwart, geen sprankelend straaltje meer. Niks. Dat meisje, ze kijkt je aan. Vragende ogen kijken naar je, en jij vraagt je af wat ze zal denken. Wat wil ze vragen?
Ze kan niks vragen, haar lippen samengeperst tot een kleine horizontale streep. Haar huid plooit boven haar neus, ze kijkt vragend. Nog altijd.
Wat is er met dat meisje? Is ze niet gelukkig dan?
'Meisje, wat is er met je?'
'Helemaal niks.' En haar ogen vullen zich met tranen.
De regen druipt langzaam langs het raam, ze staart naar die grijze lucht buiten. De reden waarom ze het doet weet ze niet. Maar ze voelt zich aangetrokken tot het weer. Het getik, de onduidelijkheid die ze door de druppels heen ziet. De grijze lucht is donker, het lijkt haast zwart. Een paar witte wolken zweven er boven in de lucht, ze zweven heel snel voorbij. Het laatste beetje hoop op een mooie dag zweeft weg.
Wie weet wat de volgende geeft...
