''We kunnen voor een dag helden zijn, springen van gebouwen. Niet alleen van gebouwen springen, maar ook springen in de ruimte. Niks houdt ons tegen. We kunnen tijd stelen, we kunnen alles doen wat we willen. Nu en altijd. Doe je mee?'' Isa keek met stralende ogen naar de jongen. Hij keek haar dromerig aan. Hij leek het een fijn idee te vinden. ''We kunnen helden zijn, voor altijd. Niks zal ons van elkaar vandaan houden, want wij kunnen alles aan! We kunnen alles en iedereen verslaan.'' Hij keek haar strijdig aan, terwijl hij dit zei. Peter leek helemaal in zijn rol te zitten.
Peter en Isa zouden helden zijn, gewoon voor een dag, gewoon omdat het kon. Samen trotseerden zij de wereld. Niets of niemand hielp hen. Ze hielpen elkaar en dat was goed genoeg. Aan elkaar hadden ze veel, samen stonden ze sterk. Samen waren ze een. Samen konden ze vliegen, rennen, springen over daken, gillen, maar bovenal.... Samen waren ze verliefd.
Gelukkig, ongelukkig. Gelukkig, ongelukkig. De moodswing kende het meisje als haar broekzak. Door en door wist zij hoe de moodswing ging. Het was zoals de golven van de zee, ze namen je mee. Mee namen ze je, in de melodie van de moodswing. De moodswing van tadada, en tududu. Net zo lang ging de melodie door, tot je er knettergek van werd. De lach die op je gezicht stond verdween dan weer net zo snel als hij was gekomen.
Moodswing, o moodswing...... Waarom besta je toch?!
Het meisje keek om zich heen, niemand te bekennen. Nu kon zij even lekker ongegeneerd haar mond los laten hangen, haar ogen half laten hangen en gewoon een passieve houding aannemen. Niks geen lach. Moodswing van tadada, en tududu.
De winter ging voorbij, de moodswings bleven komen, maar gingen weer weg. Elke tien minuten een andere melodie. Tadada en tududu werden vervangen voor de lente-blues. De lente-blues bleef hangen in de gedachten van het meisje. Spoedig zou het zomer zijn en zouden de moodswings wegraken. Opraken, schaarste. Een schaarste die men maar al te graag onder zijn hoede nam, net zoals het meisje.
Tadada en tududu, het meisje raakte moe van de moodswing en viel in een heerlijk lange winterslaap.
Vorig weekend ben ik met een fijn vriendinnetje naar het concert van DI-RECT geweest. Het was in één woord gewoon AWESOME! We dronken een biertje, of twee.. We maakten een dansje, we aten van te voren pasta en pizza en dronken daar een wijntje bij, of twee. Het was een heerlijke avond als vanouds.
Als vanouds.
Ze maakten een dansje. De eerste druppel inspanning liep over de gezichten van de artiesten. De eerste druppel springen en zingen liep over het lichaam van de meiden. Ze hadden het vreselijk naar hun zin en hoopten dat de avond nog lang niet zou eindigen, het tegendeel was waar. Na ruim anderhalf uur springen en zingen moesten de mensen de zaal verlaten. Dat was dan ook wat iedereen deed. Napratend over de geweldige avond die zij met nog honderden mensen hebben gedeeld, kwamen ze aan bij de bus. Het begon te regenen, maar het maakte allemaal niet uit. De regen kon gestolen worden, zij hadden plezier gehad en ze waren immers toch niet van suiker. De rit kwam ten einde, beide meiden gingen hun eigen weg. Één van de twee meiden vervolgde de gaande weg, de ander zou gaan fietsen door de regen.
Gedachten die minder leuk waren namen plaats voor gedachten zoals mensen het lief is. Alles aan die dag was top. Gezelligheid was het ultimatum geweest en zal dit ook blijven. Vriendschap die begon in een schoolklas, vriendschap die doorging met een MacKroket in het ziekenhuis.... Die zal voortzetten met concertjes, feestjes, filmpjes, tradities, gekke berichten en tenen in het zand.
Ooit heb ik een keer een blog geschreven met deze titel als titel. Deze blog ging letterlijk over het onderwerp waar je nu aan zit te denken. Ik zal het in deze blog netjes verpakken in een kort stukje.
Het meisje dacht dat zij verliefd was, verliefd op deze jongen. Het moment subliem bleef uit, op alle mogelijke gebieden. Hij kon haar niet tot een mentaal hoogtepunt leiden, net zo min als een fysiek hoogtepunt. Ze bleef maar bij deze jongen, ze hield toch immers van hem......., waarom zou ze dan om zoiets kleins bij hem weg gaan.
De tijd ging voorbij, ze waren een jaar verder. Het meisje merkte dat zij zichzelf steeds vaker begon af te vragen of ze wel echt van deze jongen hield. Of zij wel écht verliefd was. Ze wist het niet zo goed, het enige wat zij wel wist was dat het zo niet langer kon. Ook zij wilde een fijn gevoel hebben als zij samen waren, zich vrij kunnen voelen, gek kunnen doen, naar zichzelf kunnen kijken en denken dat alles aan haar prima was. Zo dacht zij niet, zij begon steeds meer te denken dat zij maar een uitvlucht was voor deze jongen.
Nog twee maanden gingen voorbij, het einde naderde. Moment subliem is altijd uitgebleven, ook deze laatste twee maanden. Het was over, over en uit.
Jaar na maand na dag begon ze te denken dat dát sublieme moment maar onzin was. Dat zij zich iets in haar hoofd had laten praten door filmsterren, vriendinnen, onbekenden. Dat moment kon toch helemaal niet bestaan?! Hoe kon zij het anders niet hebben meegemaakt met iemand waarmee zij een relatie had, dacht ze. Het is gewoon onzin!
Bijna twee jaren gingen er voorbij. Het meisje vergat dat zij ooit aan dit onderwerp had gedacht. Waarom zou zij daar mee bezig zijn, relaties had zij immers verbannen uit haar leven. Happy single, for ever and beyond. Verliefdheid bestond niet, dus moment sublime ook niet. Het was allemaal klinkklare onzin! Gewoon van die leuke spreuken voor op tegeltjes, teksten op muren, in boekjes, in profiel-namen, meer niet.
Tot zij door kreeg dat het géén klinkklare onzin was. Dat mensen niet hadden gejokt, haar niet voor de gek hadden gehouden. Het sublieme moment zou ook zij ervaren, wist zij nu.
Het meisje bleef maar strijden. Ze wilde door en ze ging door. Jaar na jaar met dezelfde houding ging zij verder. Het liefst was zij morgen klaar met strijden, maar ze wist dat dit geen werkelijkheid was. Door zou ze dus gaan en door ging ze. Ze maakte stappen vooruit. Bij elke stap vooruit ging ze tegelijkertijd ook een stap achteruit. De stap achteruit was met het blote oog niet te zien. Niemand die wat aan haar zag, niemand die wat aan haar merkte. En dat maakte haar niet uit. Als anderen het niet zagen, kon zij doorgaan zonder gewaarschuwd te worden. Ze wilde niet gewaarschuwd worden, toch wist ze dat ze zo niet door kon gaan. Het meisje nam een besluit. Een besluit waar ze niet meer onderuit kon komen. Ze koos er voor om niet meer twee stappen vooruit te maken en een stap terug te moeten. Ze kiest er voor om één stap vooruit te maken en geen stappen meer terug te nemen.
Het meisje koos voor zichzelf, vanaf het eerst volgende nieuwe jaar. De laatste loodjes wegen het zwaarste, maar daarna gaat er een hele last van je schouders.
