Moodswing.

Gelukkig, ongelukkig. Gelukkig, ongelukkig. De moodswing kende het meisje als haar broekzak. Door en door wist zij hoe de moodswing ging. Het was zoals de golven van de zee, ze namen je mee. Mee namen ze je, in de melodie van de moodswing. De moodswing van tadada, en tududu. Net zo lang ging de melodie door, tot je er knettergek van werd. De lach die op je gezicht stond verdween dan weer net zo snel als hij was gekomen. 

Moodswing, o moodswing...... Waarom besta je toch?!  

Het meisje keek om zich heen, niemand te bekennen. Nu kon zij even lekker ongegeneerd haar mond los laten hangen, haar ogen half laten hangen en gewoon een passieve houding aannemen. Niks geen lach. Moodswing van tadada, en tududu.

De winter ging voorbij, de moodswings bleven komen, maar gingen weer weg. Elke tien minuten een andere melodie. Tadada en tududu werden vervangen voor de lente-blues. De lente-blues bleef hangen in de gedachten van het meisje. Spoedig zou het zomer zijn en zouden de moodswings wegraken. Opraken, schaarste. Een schaarste die men maar al te graag onder zijn hoede nam, net zoals het meisje. 

Tadada en tududu, het meisje raakte moe van de moodswing en viel in een heerlijk lange winterslaap.