Little star.

Across the mountains, far away from here, there are those beautiful stars. They are the closest thing to heaven. Those stars, twinkling.
When you reach the top of one of those mountains, you could grab a star and put it in your bag. The star will give you the light, the strength you always needed. It is the light that leads you through bad times.
And when you are alone, it will shine upon you. ‘Cause you are not alone little star, never. You are surrounded by lots of other stars, and each of them is…
Special.



Don’t worry, believe me.

Dit was het dan.

Ze zat daar met haar thee'tje en ik dacht. Ik dacht van alles. Dit was het dan, nu moet ik het zelf doen. Het meisje keek nog een laatste maal om zich heen, deze witte bedoezelde ruimte zou ze nooit meer terug zien. Tenminste, dat is het plan zei de vrouw. 'Kind, het ga je goed'. Het meisje keek de thee drinkende vrouw aan, smekend, vragend. 'Dankuwel' Ze pakte een lollie en begon haar eigen wereldje te vormen, waarin ze altijd het lollie etende meisje mocht zijn. Zonder verplichtingen en zonder sancties op fouten. Helaas is ook dat wereldje gauw af te breken. En misschien ook wel goed aangezien je niet moet leven in een droom-wereldje. Zo sprak het meisje in zichzelf.
Haar spiegelbeeld keek der aan. Met rode ogen, moeheid die erg te zien was. Ze wilde een lippenstift pakken om een big smile op haar spiegelbeeld te tekenen, maar alle puf was weg. Alles was over. Niks wilde ze meer. Ze moet.. Ze moest.. Ze gaat.. Ze gaat opnieuw beginnen. En haar hand gng over de licht knop.  

Het licht ging uit.

Crying behind the mask.

Zo wit als ze eruit ziet, zo bruin als ze lijkt. Een masker voor haar gezicht, om haar tranen te verbergen. Haar gevoel zelfs aan het veranderen, bang om nagekeken te worden. Haat tot in diep geworteld, te diep om op te halen.  

Het meisje waar ik over droom, het meisje wat in werkelijkheid ook echt bestaat. Maar waar is dat meisje, ben ik het, is zij het?
Dat weten we niet, het masker bedekt al het leed dat het meisje heeft, al de pijn dood het meisje van binnen. Het gras is niet groen meer, de zon schijnt niet meer, de vogeltjes fluiten niet meer. 

Het masker, de oplossing?

Helemaal niks.

Alles is zwart, geen sprankelend straaltje meer. Niks. Dat meisje, ze kijkt je aan. Vragende ogen kijken naar je, en jij vraagt je af wat ze zal denken. Wat wil ze vragen?
Ze kan niks vragen, haar lippen samengeperst tot een kleine horizontale streep. Haar huid plooit boven haar neus, ze kijkt vragend. Nog altijd. 

Wat is er met dat meisje? Is ze niet gelukkig dan? 

'Meisje, wat is er met je?'
'Helemaal niks.' En haar ogen vullen zich met tranen.

Tot hier en niet verder.

De regen druipt langzaam langs het raam, ze staart naar die grijze lucht buiten. De reden waarom ze het doet weet ze niet. Maar ze voelt zich aangetrokken tot het weer. Het getik, de onduidelijkheid die ze door de druppels heen ziet. De grijze lucht is donker, het lijkt haast zwart. Een paar witte wolken zweven er boven in de lucht, ze zweven heel snel voorbij. Het laatste beetje hoop op een mooie dag zweeft weg. 

Wie weet wat de volgende geeft...