De regen druipt langzaam langs het raam, ze staart naar die grijze lucht buiten. De reden waarom ze het doet weet ze niet. Maar ze voelt zich aangetrokken tot het weer. Het getik, de onduidelijkheid die ze door de druppels heen ziet. De grijze lucht is donker, het lijkt haast zwart. Een paar witte wolken zweven er boven in de lucht, ze zweven heel snel voorbij. Het laatste beetje hoop op een mooie dag zweeft weg.
Wie weet wat de volgende geeft...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten