De laatste loodjes, voor nu.

Het meisje bleef maar strijden. Ze wilde door en ze ging door. Jaar na jaar met dezelfde houding ging zij verder. Het liefst was zij morgen klaar met strijden, maar ze wist dat dit geen werkelijkheid was. Door zou ze dus gaan en door ging ze. Ze maakte stappen vooruit. Bij elke stap vooruit ging ze tegelijkertijd ook een stap achteruit. De stap achteruit was met het blote oog niet te zien. Niemand die wat aan haar zag, niemand die wat aan haar merkte. En dat maakte haar niet uit. Als anderen het niet zagen, kon zij doorgaan zonder gewaarschuwd te worden. Ze wilde niet gewaarschuwd worden, toch wist ze dat ze zo niet door kon gaan. Het meisje nam een besluit. Een besluit waar ze niet meer onderuit kon komen. Ze koos er voor om niet meer twee stappen vooruit te maken en een stap terug te moeten. Ze kiest er voor om één stap vooruit te maken en geen stappen meer terug te nemen. 

Het meisje koos voor zichzelf, vanaf het eerst volgende nieuwe jaar. De laatste loodjes wegen het zwaarste, maar daarna gaat er een hele last van je schouders.