Tegendraads deel 3.

Vervolg op deze blog over Meryl: Tegendraads deel 2. 

Jason en Meryl zaten in de snackbar te wachten op hun Turkse pizza, toen Jason zich ineens naar haar toe boog. Uit het niets drukte hij een zoen op de mond van Meryl. Zijn lippen waren rood van de lippenstift die zij droeg. Het stond hem grappig, hierdoor moest ze lachen. Ze veegde met haar hand langs zijn lippen en hij begreep waarom ze zo aan het lachen was. Hij werd aangestoken door haar lach en hij lachte mee. 

De snackbarhouder snapte er niks van en ging weer verder met het opwarmen van de pizza's, het snijden van de sla en het spuiten van de knoflooksaus. Hij werd vrolijk door deze twee mensen. Ze leken van elkaar te houden en daar werd hij altijd zo blij van. Wat hij niet wist was dat Jason en Meryl elkaar pas een paar uur kende en dat zou hij ook nooit te weten komen.

Ze aten hun pizza op en bedankten de man. Ze betaalden en gingen de straat weer op. Jason keek naar Meryl, maar zij leek versteend te zijn geraakt. Haar blik was gefocust op een persoon die aan de overkant stond. Hij had iets in zijn handen. Tegenover de persoon stond een vrouw. De vrouw slaakte een kreet, een rilling liep hierdoor over de rug van Meryl. De man richtte het ding op de vrouw en er klonk een oorverdovende knal.

"Meryl, rennen! Die man heeft een pistool!" Jason begon te rennen, maar zag dat Meryl niet mee rende. Ze stond nog altijd versteend naar de man te kijken. Hij rende terug en trok aan de hand van Meryl. Ze trok haar hand los, en stond weer stil. Nu een kort moment, want na enkele tellen begon ze te lopen. Ze liep richting de vrouw en de man. Ze knielde neer bij de vrouw en keek de man aan. "Waarom?" was het enige dat ze uit kon brengen, terwijl ze op de wond van de vrouw drukte. De vrouw leek te stikken. Meryl sprak rustig tegen de vrouw, terwijl ze met haar linkerhand haar mobiel uit de broekzak viste. Ze belde het alarmnummer en bestelde een ambulance. De man hield ze in de gaten, het wapen had hij in de tussentijd op de grond gelegd. Hij stond te jammeren, hij was in paniek. Meryl hoorde flarden van wat de man zei. "Drugs", "Schulden", "Ze ging vreemd met mijn beste vriend", '"Nee, neeeee, neeeeeee wat heb ik gedaan!"

Na een kleine tien minuten reed de ambulance de straat in. Loeiende sirenes lieten weten dat ze door de straten van de stad hadden geracet. Uit de ambulance werd een brancard getoverd en deze werd naast de vrouw gezet. De brancard werd omlaag gezet en de vrouw werd erop getild door de twee mannen. Nu hoorde Meryl nog een sirene, ze keek om. De politie scheurde langs en stopte voorbij de ambulance. Jason was in de afgelopen tien minuten bij Meryl komen staan, maar durfde het pistool niet weg te halen bij de man. Hij stond er maar een beetje bij als een zoutzak, hij wist niet wat hij moest doen. Hij had meerdere keren tegen Meryl gezegd dat ze weg moesten gaan, dat dit niet hun zaak was, maar ze vertikte het deze vrouw te laten sterven.  

De politie rende uit de auto en riep tegen de man dat hij bij het pistool vandaan moest lopen. De man schrok en pakte juist zijn wapen van de grond. Hij richtte het wapen op Meryl en hij schreeuwde naar de politie dat ze hem moesten laten gaan, dat hij anders deze vrouw dood zou schieten. De politie liep langzaam richting de man en deze schoot nu één keer in de lucht en schreeuwde dat hij het meende. ''Laat me gaan of ze is dood!'' De politiemannen bleven staan. De man schuifelde naar achteren en Meryl kroop langzaam weg van de man. Hij begon te rennen met het pistool nog op Meryl gericht en toen zag ze het gebeuren. De politiemannen begonnen achter de man aan te rennen. Meryl stond gauw op, maar het was te laat. De man had geschoten, een tweede harde knal klonk deze avond door de straat en daarna was het muisstil.