Angst.

Ze liep over straat en daar was hij.... Haar één na grootste angst, kwam recht op haar af gelopen. 'Hoi!' zei hij, en hij keek haar doordringend aan. 'Eh, hoi..' antwoordde ze.

Het was zijn vermogen om mensen te doorzien waar zij zo bang van werd. Hij was haar één na grootste angst, omdat ze niet ontdekt wilde worden. Zij wilde haar masker op houden, zij wilde zijn zoals die persoon die zij zelf had bedacht. 

'Hoe gaat het met je?' en er verscheen een lach op zijn gezicht. Bij de woorden die hij net had uitgesproken, kreeg zij een rilling door haar heen. Een schokje naar haar hersenen. Ze dacht: 'goed' antwoorden, nu meteen. 'Het gaat goed hoor. Hoe gaat het met jou? Heb je een leuk weekend gehad?' Zijn gezicht vertrok, de lach verdween alsof ze iets had gezegd wat niet mocht. Hij trok een vreemde grimas en hij keek haar aan. 'Ray?' 'Wat moet je nou, wat zit je me nou aan te kijken als een stomme idioot? Denk je nu echt dat ik je niet doorheb? Denk je nu echt dat ik zo'n losertje ben die niet doorheeft wat hier aan de hand is? Hoe durf je! Ik weet heus wel wat jij hebt meegemaakt, en toch vertrouw jij mij niet. Toch denk jij dat ik zoals al die anderen ben.' Het meisje wist niet waar ze het moest zoeken, ze wilde om zich heen kijken, zoekend naar een antwoord. Maar er was nergens een antwoord te vinden. Ray pakte haar gezicht vast, zijn blik was ondertussen rustig, maar toch heel scherp. Zijn ogen brandden in haar ogen en zij kon niet langer wegkijken. Ze gaf zich over. Haar lichaam wierp zich in zijn armen, haar gedachten liet zij varen en haar ogen gaven zich over aan zijn blik.

Ze wist het zeker, ze wilde hem. Ze wilde hem nu, morgen en overmorgen. 

De lippen van het meisje en Ray raakten elkaar zachtjes. Zij zoende terug. Hij opende zijn mond en zij volgde. Zij kon niet anders meer dan volgen. Hier had zij zo lang naar verlangd, naar dit moment met deze persoon. Alle angst zou weg drijven naar een niemandsland. 

Ze werd wakker, in zijn armen. Kijkend om haar heen viel zij terug in de angst die de avond ervoor nog weg was gedreven. De angst vond haar, zij wilde gevonden worden. Zij zocht een excuus om Ray op een afstand te houden. Haar grootste angst was haar excuus. Haar grootste angst..., zijzelf..., was haar excuus.