Lieve -,
Ooit schreef ik jou een brief. Ooit vertelde ik jou wat er op mijn hart lag, en dat ik liefde had gevonden. Ik vond liefde, maar ik heb het nooit als échte liefde kunnen en/of mogen ervaren. Jij was degene op wie ik verliefd was, jij was fijn, bij jou wilde ik zijn. Sterrenhemels en rustige avonden, wilde feesten en alcohol. Twee tegengestelde dingen, maar beiden 2 hele fijne dingen. Ik hou van wilde feesten, maar ik hou ook van rustige avonden, zo lang ik maar plezier kan hebben. Zo lang ik maar mag lachen. Ik kon mijn liefde niet naar een hoogtepunt brengen, jij zag het zo niet. Was het een ander, of was het niet in staat kunnen zijn om een relatie aan te gaan? Beiden.
Liefde, het verscheurt je hart. Het verscheurde mijn hart, maar ondanks dat, maakte het mij ook een rijk persoon. Door het voelen van liefde, al is het maar beginnend, weet je dat je leeft. Dan weet je weer dat je een mens bent. Ik ben een mens, want ik kán liefhebben, ik kan verliefd zijn, alleen moet ik het nog niet zijn. Liefde kan heel mooi zijn, met de juiste persoon op het juiste moment. En ik weet zeker dat wij allemaal, iedereen die mijn geheime brief leest, liefde kent of zal kennen. Wij allemaal komen op onze plek terecht, ook jij.Het laten gaan van liefde voelt aan als pure wanhoop in een geïsoleerd blik. Je kunt het niet zien, je kunt het niet horen, maar je kunt het wel voelen. Je kunt het voelen bewegen. En als je heel goed bent, dan kun je het wel zien, dan zie je de verdriet in iemands ogen, dan boor je recht door het blik heen. De verdriet die ik ooit kende, ooit, maar niet nog eens.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten