Daar zat ze, dat mooie meisje. Dat meisje waar je al weken, maanden, van droomde. Je knipperde met je ogen, omdat je zeker wist dat je weer eens aan het dromen was, maar het beeld verdween niet. Zij was het die jou plezierde op meerdere manieren, dat meisje met dat lange blonde haar. Jullie lagen gisteren nog samen in het gras, de schapen heb je nog horen blaten, maar toen je intens gelukkig en bevredigd was, eindigde het moment. Je ontwaakte. Uit die diepe mooie slaap ontwaakte jij.
Nu vandaag schijnt de zon. Ze is het echt. Jij hebt je zonnebril op, zij heeft dat niet. Haar ogen glinsterden door het felle licht, maar dat deed er niet toe. Niks deed er toe, behalve dat het meisje van je dromen 5 meter van je af stond. Ik moet erheen, dacht je. Ik moet met haar praten, ik moet vragen of zij hetzelfde droomde over mij. Je benen verzetten zich, maar de hoofd sloeg op hol. Je liep er heen en je tikte haar aan. 'Eh hoi.' zei je tegen haar. Ze keek je aan, en ze haalde je zonnebril voor je ogen weg. Daar, die vertrouwde blik, ze herkende je. 'Hey!' Je voelde dat je mondhoeken omhoog gingen, dat je ogen niet alleen straalden omdat het felle zonlicht erin scheen. Nee, je ogen straalden omdat het meisje uit je dromen, ook over jou had gedroomd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten