Elke dag staat dat meisje daar. Ze staat te wachten. Haar koptelefoon op haar hoofd, muziekje na muziekje speelt zij af. Liedje na liedje krijgt zij steeds meer zin om haar heupen mee te laten wiegen op de maat van het nummer. Dit nummer is opzwiepend, zij wil haar ogen sluiten en meezingen. Meezingen en meedansen met het vrolijke heerlijke indie nummer.
Ze zag 2 duiven lopen. Eentje leek heel erg gelukkig, de ander liep een beetje vreemd. Zijn kopje alsof hij een kip was, dat leek normaal te zijn voor duiven aangezien de andere duif dit ook deed, maar hij maakte ook een soort 'hupje'. Het meisje raakte geïnspireerd door deze duif. Ze sloot haar ogen en waande zich in een eigen wereld. In die wereld was zij obstinaat, de ongeschreven regels golden voor haar niet. Dansen mocht zij gewoon op het perron.
Haar heupen gingen van links naar rechts, wiegend op de muziek. Zoals ze bij Daft Punk dansen, dansde het meisje in haar gedachten ook. Ze mixte in haar gedachte alles door elkaar. Ze kon tegen een muur op rennen en eindigen in een super coole move, ze kon breakdancen en eindigen in een sexy stand etc. Het was helemaal háár droom.
Letterlijk haar droom. Ze was in slaap gevallen. Op het perron was het meisje in slaap gevallen. De zon scheen nog zo mooi, die 2 duiven waren ondertussen weggevlogen en het meisje... Het meisje was niet obstinaat. Zij volgde netjes de ongeschreven regels. Maar toen de trein eraan kwam, zwiepte zij toch even met haar heupen heen en weer en zong ze zachtjes een paar deuntjes.
Het was háár dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten