Broken.

Ze voelde de brok in haar keel, die alleen maar groter scheen te worden. Ze wist dat als die brok niet heel gauw uit haar keel zou verdwijnen, zij zou sterven. Sterven door te weinig liefde. Kijkend om zich heen, zocht zij iets om die brok kapot te kunnen maken. Zou het helpen als ik mezelf heel hard op mijn borst sla, dacht ze. Zou het?  

Ze staarde voor zich uit, ze wist dat ze hier hélemaal niks aan kon doen. Ze moest het maar gewoon accepteren wist ze uit ervaring en ze zou het accepteren. Ze zou haar dagboek volschrijven zoals zij al jaren deed, en dan zou ze verder gaan. Het brok zou dan verdwijnen en plaats maken voor een nieuwe brok. Zo ging dat bij haar. 

''Isa, wil je nog wat drinken?'' Met een schrik draaide Isa zich om en keek naar de persoon. ''Nee.'' De persoon draaide zich om en Isa telde tot drie. Één, twee, drie. 

Nu kan ik weer ademhalen, dacht ze. De vergif is niet meer. Nu kan ik 5 minuten  tot rust komen. Dit had zij altijd als er iemand onaangekondigd haar kamer in kwam, maar niemand begreep het. Isa had altijd dat als zij langs een persoon liep die er niet betrouwbaar uitzag, zij haar adem inhield. Zo kon zij geen vergif inademen. En als ze dan net voorbij de persoon was ademde ze rustig uit, zodat ze de gif juist weg blies. Isa vertrouwde niemand.