Twee maakt één.

Isa zette de muziek aan en droomde weg. Deze muziek luisterde ze vaker, maar sinds een tijd kon ze er van wegdromen. Dan dacht ze aan deze leuke jongen, die ze wel eens tegen was gekomen op het station. Zijn schattige toet, zijn mooie sprekende ogen en dat alles. Ze miste het reizen met de trein zo nu en dan. Het sociale stukje van het reizen met het openbare vervoer.

Ze besloot die dag om volgende week weer een keer de trein te pakken naar school.  

Ze zette opnieuw haar muziek aan, maar nu een week later, in de trein. Koptelefoon op en daar ging ze. Ze stapte de haast stomende trein in en deels tot haar verbazing zag ze de jongen staan. Wat moest ze doen, ze wilde hem een kus op de mond drukken, maar dat kon niet. Hij wist haar naam niet en andersom wist zij zijn naam ook niet. Dus ze ging maar op de trap zitten en keek zo nu en dan naar de jongen. Ze doezelde weg, maar zag door de waas heen dat de jongen nog in de trein stond.

Ze droomde weg. Dromend over de jongen, de lente en dergelijke, werd zij ineens aangetikt. ''Moet jij er hier niet uit?'' vroeg de jongen aan Isa. Ze keek de jongen verbaasd aan, hoe wist hij dat?! ''Eh, ja, als dit station Haarlem is, eh ja dan moet ik eruit.'' antwoordde Isa twijfelend. ''Nou kom op dan.'' en hij trok Isa omhoog. Ze kon het nog niet helemaal bevatten. Hij raakte haar aan, haar hand in de zijne. Hij moest lachen. ''Hoe heet je? Ik heb je al vaker opgemerkt, maar je was ineens een heel lange tijd weg.'' ''Ik heet Isa en dat klopt, ik ga altijd met de auto naar school.'' Er verscheen een glimlach op beide gezichten toen ze merkten dat ze elkaars hand nog steeds vast hadden. Ze lieten los. ''Hoe heet jij eigenlijk?'' ''Ik heet Jason van der veldt.''

Jason moest naar de bussen en Isa moest naar een andere trein. Maar ze had heel snel bedacht dat ze ook best met de bus kon gaan. Jason moest wel op de school zitten vlak bij die van haar, dus dat kon best. Isa volgde Jason naar bus 8. Isa ging de bus binnen en Jason volgde haar, en ging naast haar zitten.

Ze zaten naast elkaar, en keken elkaar aan zonder nog wat te zeggen. Ze waren gelukkig. Twee maakte één.