Toekomstmuziek.

Ze wist dat ze een keuze moest maken. Het kon niet langer zoals het ging. Door de ene deur zou ze daar eindigen, door de andere deur op een andere plaats. Ze koos voor de tweede deur, hoe onzeker dat pad ook zou zijn. Ze wilde weg van de veilige tussen halte en gaan voor de eindhalte. Wat er zou zijn op de eindhalte wist zij niet, ze wist alleen dat het op dit moment voelde als de juiste beslissing. De juiste beslissing om te wachten tot ze door kon gaan naar de eindhalte, met of zonder medereiziger, met of zonder toekomstmuziek.

Zou het het waard zijn, vroeg zij zichzelf af. Haar gedachten gingen alle kanten op. Ja, nee, misschien, misschien ook niet, wat nu als het zo zou blijven als nu, wat nu als dit zou gebeuren of juist niet? Ze keek om zich heen en koos. Ze koos om te wachten, om de veilige tussen halte te verlaten en om te eindigen waar zij eindigen moet.

Het is goed zo, de keuze is gemaakt, dacht het meisje. Ze zou het voor de eerste keer helemaal op zijn beloop laten gaan en het de tijd geven die het nodig trachte te hebben.