Isa pakte haar mobiel en keek wat dat geluid was wat ze niet kon definiëren. Er kwam een ruis uit, een storend geluid. Een geluid wat haar bezig hield, maar niet bezig hoorde te houden. De ruis, de piep, werd steeds erger. Het begon steeds irritanter te worden. Ze was in staat om het ding beet te pakken en kapot te gooien op de grond. Ze deed het niet. Dat kon je niet zomaar doen, dacht ze. In plaats van de mobiel stuk te gooien, pakte ze het apparaat en zette het ding uit. Zo, van deze stoorzender heb ik geen last meer, dacht ze. Ik koop wel een nieuwe mobiel, of desnoods niet. Stoorzenders houd ik niet van.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten