Afdwalen.

Het meisje wist niet dat het zo ontzettend moeilijk zou zijn om iemand te negeren waar zij héél veel om gaf. Ze was gek op hem, maar ze wist dat ze geen contact moest zoeken... Soms ging het dagen goed, maar soms had ze zo een dag dat ze niet langer kon doen alsof haar neus bloedde, dan moest ze gewoon met hem praten. En dat waren de momenten dat hij haar negeerde, keihard. Dat waren dan voor het meisje weer tekenen dat zij hem weer moest negeren. Zo bleef het maar door gaan. Ze wist niet wat ze er van moest en/of wilde denken. Eigenlijk was het blanco. Zij wilde gewoon dolgraag bij hem zijn, haar armen om hem heen slaan, zijn lippen op haar lippen proeven, tegen hem aan leunen met zijn arm om haar heen, om over de rest niet eens te spreken. Ze wist dat het niet zo zou zijn. Ze wist dat ze mocht dromen van hem, hij liet haar in deze waanzin door gaan. In haar gedachten was hij altijd bij haar, in de werkelijkheid voelde het meisje zich eenzamer dan ooit te voren.