Held op sokken.

De man, held op sokken werd hij genoemd, keek om zich heen. Wat moest hij nu? De wereld leek zo mooi, de wereld leek zo wreed. Wreed om al zijn minpunten, wreed om al zijn mooie dingen waarvan niemand zou kunnen genieten. Mooie dingen waren er dus ook wel. Hij reed graag in zijn auto, hij was de creativiteit zelve. Kelvin was een positief persoon, toch zei hij lang niet altijd wat er op zijn hart zat. Misschien was dat hetgeen wat andere mensen zo aansprak, het gaf hem een stukje mysterie. De mysterie die menigeen zo leuk vond aan hem. Kelvin was knap, een leuke vent, spraakzaam bij de juiste mensen. Bij de mensen die niet de juiste mensen waren, was hij alsnog erg gezellig. 

Kelvin hield van dat meisje. Dat onbereikbare meisje. Niemand mocht weten wie het was, alleen zij mocht het weten. Hoe zou hij het haar vertellen? Dat vroeg hij zich dag in, dag uit elke keer weer af. Moest hij het gewoon tegen haar zeggen? Gewoon, bam: Eline, jij bent het meisje waar ik mee eindigen wil, het meisje waarmee ik beginnen wil. Ik wil met jóú beginnen aan een nieuw leven. Of moest hij het zeggen via een omweg? Vertellen dat hij iemand kent die helemaal gek is van haar en dan polsen hoe haar reactie zal zijn. 

Kelvin was een held op sokken. Er waren zo veel dingen waar hij goed in was geweest in zijn leven, maar dit ene puntje zou hij nóóít kunnen. Hij besloot om haar niks te zeggen. Bang om afgewezen te worden, bang om uitgelachen te worden. Eline zou voor altijd géwóón een vriendin blijven.

                       ''I beg you, can I follow.

                                   You're my river running high,

                                               run deep, run wild. 

                                                           I follow, I follow you.''

                                                                       [Lykke Li - I follow river]