Tegendraads deel 2.

Vervolg op deze blog over Meryl: Tegendraads

De avond was nog jong toen zij deze persoon zag staan die op haar leek in veelvoud. Het was een man die net als zij zichzelf was en zijn eigen persoonlijkheid belangrijker vond dan al het gemaakte gedoe. Hij had zich netjes gekleed, maar niet té netjes. Hij droeg geen stropdas of strik, de bovenste 2 knoopjes van zijn overhemd waren niet dichtgeknoopt. Zijn blonde haren zaten een beetje warrig, maar toch heel leuk. Ze verdronk in de mooie blauwe ogen, om nog maar te zwijgen over de mooie lach. 

Na 3 keer rustig in- en uitademen ging Meryl staan. Ze liet rustig naar de jongeman toe, die door kreeg dat ze richting hem liep. Zijn lach werd een beetje scheef, was dat hoogmoedswaanzin of vond hij het leuk dat zij zijn kant op was gekomen? Dat was iets wat zij in de aankomende minuten zou gaan achterhalen. Ze begon te spreken en stelde zichzelf voor. Ze praatten en praatten, ze hadden helemaal niet meer door dat er nog tig andere mensen om hen heen stonden. Meryl straalde nog meer dan zij al deed, haar lach was niet meer van haar gezicht te denken. 

Op een afstand stonden 2 meiden te kijken naar dit schouwspel. Zij wisten maar al te goed dat zij geen kans meer maakten bij deze persoon. Toch liepen zij op de jongeman af. Bam, de één ging met haar heupen tegen Meryl aan. Meryl keek haar aan en begon te lachen. Niemand kon haar avond nog verpesten, ook niet een meid die tegen haar aan liep. Ze draaide weer om, richting de persoon met wie ze de hele avond al sprak, maar tot haar verbazing was hij in die 10 tellen verdwenen. Althans, ze zag nog net een stukje van zijn jasje door de menigte heen. Ze keek het jasje na, het enige wat ze van hem wist was hoe hij heette. Op slag was de glinstering uit haar ogen en verdween de brede lach naar een glimlach. 

Wat moest ze nu dan doen? Ze had zijn nummer niet, ze wist niet waar hij heen was gelopen of met wie. Ze wist niet eens of hij een relatie had of niet. Het was ondertussen 01.30 uur en ze begon zich een beetje vermoeid te voelen. Onderweg naar haar jas zag ze in haar linker ooghoek het jasje half om het hoekje verschijnen. Zo nieuwsgierig als zij was geworden liep zij naar de persoon met het jasje toe. Het bleek de jongen te zijn met wie zij had gesproken en hij klonk boos, heel boos. Waarom ze hem had weggetrokken, hem niet uit haar hoofd kon zetten, hier was verschenen. Ongeveer 5 minuten stond Meryl daar verbaasd te luisteren naar het gesprek. Jason was dus helemaal niet weggegaan, hij was weggesleept door de vriendin van dat meisje! Ze schraapte haar keel om toonbaar te maken dat ze daar stond. Jason keek om en wist meteen wat hij moest doen. Hij draaide zich om naar het meisje dat Meryl niet kende en zei dat ze hem nooit meer moest benaderen. 

Nadat hij dat had gedaan liep hij de 3 stappen naar Meryl toe en verontschuldigde zich. Meryl moest lachen. Ze had helemaal geen zin meer om terug te gaan naar het schijnheilige, over de top georganiseerde feest en maande Jason om zijn jas te pakken. Hij deed wat ze hem gebaarde en samen liepen ze de deur uit. Nog een laatste keer keken ze beiden achterom en ze zagen de 2 meiden staan. Ze lagen beiden in een deuk, op weg naar de snackbar voor een lekkere Turkse pizza.