Dirk.

''Met Dirk!'' riep de man door de telefoon. Dirk wist niet zo goed dat een telefoon een apparaat was waar je niet doorheen hoefde te schreeuwen als je niet thuis was. Sommige mensen hebben dat ontwikkeld, de gedachte dat je harder moet praten als je verder van de persoon bent die aan de andere kant is. Dirk was dus zo iemand. 

Hij sprak in zijn telefoon alsof hij door een blik met een draadje sprak. Het klonk ontzettend grappig voor omstanders. Zo zaten er ook twee mensen vlak bij het tafeltje van Dirk een broodje te eten. De tranen begonnen op te komen, in de ogen van de vrouw die vlakbij Dirk zat. Hij hing op. Gelukkig, ze kon op adem komen. Anderhalve minuut later ging de ringtone, zo een oude Nokia ringtone, nogmaals af. De vrouw keek naar de man en beet op haar lip. De man keek haar glunderend aan. Wat zou er nu weer gebeuren?!

Dirk nam de telefoon weer op. ''Met Dirk!'', klonk het weer. ''Ik ben even een soepje eten, maar het is hier druk! Ik versta je niet.'' Dirk stond op en liep drie meter van zijn tafel af. Nog hoorde het stel Dirk praten. De vrouw hield het niet meer, ze proestte het uit van het lachen. Een tafel verder had een andere man dit gezien, die begon ook te lachen. Iedereen begon te lachen. 

Dirk kwam terug van zijn korte gesprek. Hij keek om zich heen en zette het op een slurpen. Een kom soep was nog nooit zó snel naar binnen gewerkt. Dirk ging naar huis, hij had eindelijk door dat hij misschien iets te hard had getelefoneerd.