Langzaam tikt de tijd voorbij.

Ze keek maar op de klok. De datum leek dag in, dag uit hetzelfde te blijven. Juist nu de tijd een sprong zou mogen maken van zo een maand of 4. Ze wist dat ze vroeg om het onmogelijke, toch bleef ze zo denken. 

Bij hem zijn was wat ze wilde, ze wist eindelijk wie de schim was. De schim die jarenlang bleef verschijnen is niet meer, ineens maakte de tijd een sprong en wist zij wie het was. Helaas, hier moest het nu even bij blijven. Het was vreselijk, van het ene gat in het andere gat. Het enige wat haar hoop gaf was dat dit gat niet eindeloos door bleef gaan, maar ergens zou stoppen. Positief of negatief, er was een einde.

Helaas voor het meisje tikt de tijd langzaam voorbij.