Dubbele ontkenning.

Isa wist dat ze niet meer niet aan hem kon denken. De hele dag door dacht ze aan hem. Het toeval dat hen bij elkaar had laten komen die avond. Zo veel raakvlakken, maar toch zo verschillend.

Ferdinant opende de deur van zijn auto en stapte uit. Hij liep naar zijn huis, half oplettend op de weg. Hij woonde in een vrij rustige straat, dus oversteken deed hij meestal zonder al te goed op te letten. Af en toe zat er een kat op het stenen muurtje bij hem voor. Die kat trok meestal zijn aandacht, ondanks dat het hem niet zo veel deed. Langzaam haalde zijn hand over de kop van het beest en liep door naar de deur en deed de sleutel in het sleutelgat. De sleutel draaide hij zorgvuldig om en toen hij de tweede draai wilde maken hoorde hij iemand zijn naam zeggen. Of eerder vragen.

''Ferdinant?'' 

Hij draaide zich om, om te zien waar de stem vandaan kwam. Hij herkende de stem, toch kon hij niet plaatsen welk gezicht er bij de stem hoorde. Toen hij omgedraaid was, zag hij haar staan. Het was Isa. Isa stond met haar skateboard voor zijn neus. Snel dacht hij na, hij werd vrolijk. Dit was dus wat ze bedoelde! Het is herfstweer en dan zou ze me leren skaten. Het drong volledig tot Ferdinant door wat Isa haar bedoeling was geweest. 

Isa begon te twijfelen of ze dit wel had moeten doen. Waarom stond hij zo te treuzelen? Waarom kwam hij niet naar haar toe gelopen om haar te begroeten? Ze werd onzeker en keek naar haar schoen, waarmee ze over de grond rondjes draaide. Gedachten gingen door haar heen. Ik moet hier weg, ik moet vluchten. 

Op het moment dat Isa zich wilde omdraaien en haar board op de grond wilde leggen, voelde ze een warme hand op haar schouder rusten. De hand van Ferdinant pakte haar schouder nu steviger vast. Ze draaide zich om en kwam omhoog. 

"Je hoeft niet bang te zijn Isa, ik ben hier en ik ga voorlopig niet weg.''

Ze pakte zijn gezicht tussen haar handen en kuste hem. Gauw liep ze naar de deur, draaide de deur weer op slot en pakte haar board. ''Die heb je nu even niet nodig,'' zei ze terwijl ze de sleutels van Ferdinant in haar zak liet glijden. In de ene hand had zijn haar board vast en in de andere hand had zij de hand van Ferdinant vast. ''Zoals beloofd, met herfstweer.'' Ze leidde hem op het board en hield hem stevig vast. 

Daar ging hij, als een blaadje door de wind, over de weg.