Levenspad.

Isa liep over straat. Achter zich zag zij enorme regenwolken, voor zich was de lucht nog blauw. De zon scheen tussen de regenwolken door. Ze voelde de eerste druppel op haar hand vallen. De tweede druppel voelde zij vallen op haar linker wang. Nog een druppel viel, en nog één. Isa draaide zich om. Haar gezicht stond nu naar de regenwolken gedraaid. Ze begon weer te lopen, sneller dit keer. Ze liep steeds sneller, tot ze besloot te gaan rennen. De druppels voelde zij op haar lijf terecht komen, haar kleren werden doorweekt. Ze rende naar het velde dat zij schuin voor zich zag liggen. Rennend stak ze over, zonder uit te kijken. Getoeter, gevolgd door een enorme klap. Isa rende niet meer, zij lag op de grond. Bloed stroomde met de regen mee richting de goot. Ellende, geluk, verdriet en mooie momenten stroomden allemaal richting de goot. 

Een ambulance kwam aangereden. De broeders tilden Isa voorzichtig op de brancard. Zij zagen aan de toestand dat Isa moest vechten, vechten om te leven. Zou dit meisje die kracht om te vechten wel bezitten, vroeg één van de broeders zich af. Het infuus was aangelegd in haar linker arm. De beademing maakte een rustgevend geluid, door het loeien van de sirenes heen. 

Aangekomen in het ziekenhuis werd Isa van bed naar bed getild. Foto's werden gemaakt, mensen friemelden aan haar lichaam. Haar adem stokte. Paniek in de ruimte was het gevolg. Met grote ogen keek Isa om zich heen. Ze begon te beseffen wat er allemaal gebeurde, wat er was gebeurd. Isa had een keuze gemaakt. Zij was naar de duisternis gerend en zou geteisterd worden tot ze klaar was om weer richting de blauwe lucht te lopen. Isa dacht dat die paar zonnestralen haar kracht zouden geven en dát... heeft Isa goed gedacht. 

Zes maanden later stond Isa voor eenzelfde keuze. Dit keer was zij klaar om richting de blauwe lucht te lopen. Rustig aan, haar lot tegemoet lopen. 

Onderweg zag zij nog meer mensen die dezelfde keuze als haar hadden gemaakt. Iedereen met zijn eigen bagage, verliezen en mislukkingen. Iedereen met zijn eigen normen en waarden, richting een gezamenlijk doel: gelukkig worden en gelukkig zíjn. De zon straalde niet langer een kleine straal tussen de zwarte regenwolken, nee, hij straalde vanuit de blauwe lucht op al deze mensen. Die mensen die er klaar voor waren om de duisternis achter zich te laten, die wilden vechten voor geluk. 

De krachtige zonnestralen waren het, die al deze mensen, Isa, kracht gaven om dit pad te bewandelen, is wat zij dachten. Eigenlijk was het de wil om te 'leven' die hen dàt pad lieten bewandelen. Dat pad die hen zou leiden naar hun einddoel. Voor elk individu was er een ander pad, een eigen levenspad.